Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 124 691 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie
Przekaż swój 1 % podatku! darmowy hosting obrazków

Zdjęcia w galeriach.


Kolejne nagrobki Pławskich.

poniedziałek, 30 lipca 2012 19:54

Moja koleżanka Irena przesłała mi kilka ciekawych zdjęć nagrobków rodziny Pławskich ze Słonimia, które odnalazła na starym cmentarzu w tym miasteczku. Nie mam takich zdjęć za dużo, toteż każda taka fotografia to ocalenie od zapomnienia...

 

 


Podziel się
oceń
0
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

Ziemianie polescy- spis z 1929 roku.

piątek, 25 maja 2012 23:57

Poniżej prezentuję spis ziemian z Polesia z 1929 roku.

A

Afanasopulo Eliasz – Orzechowe,

Akim Olga - Szczebryń,

Aleksandrowski Włodzimierz - Mikołajów Stary,

Ałup Krzysztof – Podbiała,

Andracki Florian - Rzeczycka Wólka,

Androczowski Stefan – Barszcze

, Andronowscy bracia - Hirsk,

Andronowski Adam - Czeliszczewicze,

Andronowski Hipolit - Wrotopol,

Andronowski Maksymilian – Czeliszczewicze,

Andronowski Wacław - Andronowo,

Andronowski Wit. - Pałachin,

Andrzejkowicz Romuald - Widne,

Anikin Grzegorz – Aleksandrówka,

Anikin Grzegorz - Chwost, Anikin

Anikin Grzegorz - Marjino,

Anneński Mikołaj - Wyrobki,

Arcybaszew Zofia - Lipniki,

Atup Krzysztof – Klukowicze,

Awczyn Iwan - Kamieńska Huta,

 

B

Badeni Stefan - Znosicze,

Bakiańska Maria - Kustyn,

Balicewicz Ignacy - Hruszka,

Banon Mikołaj - Wilcza Górka,

Baum Leopold – Smolin,

Bażanow Aleksander – Znosicze,

Bertholdi Artur - Oziaty Królewskie,

Besser Wiktor - Piaszczanka,

Białobrocki Jan - Starawola,

Białous Piotr - Pobieżyn,

Białowąsowicz Anfisa - Luka,

Białowąsowicz Anfisa - Woronki,

Bicz Jan - Laskowicze,

Bielińska Stefania - Mokre,

Bielski Edward - Ateczyzna,

Bielski Edward - Józefin,

Bielski Edward - Zworowicze,

Bielski Grzegorz - Bielsk,

Bieńkowski Józef - Andronowo,

Blana Aleksy - Pohost Zarzeczny,

Błaszyński Mieczysław - Łasick,

Błocki Stanisław - Mała Hłusza,

Błocki zob. Śnieżko,

Błotski Henryk – Borysowo,

Bobiński Adam – Franopol,

Bobiński Adam - Jurkowszczyzna,

Bobrowicz Karol - Dąbrówka,

Bobryk Aleksander - Olble Lakcie,

Bocheński Włodzimierz - Widybór,

Bogdanów Wal. - Czechowce,

Bogdańska Zofia - Worocewicze,

Bogdański Józef - Józefpol,

Bogdański Władysław - Borki Stare,

Bogórski Aleksander – Wołowiel,

Bogórski Julian – Ostrówki,

Bogusławski Wacław - Manta,

Boguszewski Włodzimierz - Dziatkowicze,

Bohrynowicz Jan - Wojehoszcze,

Bojarowski Aleksander - Dworce,

Bojarowski Jan - Awuls-Józefin,

Bojarowski Konstanta - Nowosiółki,

Boksza Maria - Kołońsk,

Bokunienko Bazyli - Podbłocie,

Borowiecka Dominika - Załuchów,

Borowska Dominika - Wólka Szczytyńska,

Borowski Antoni - Jaźwinki,

Borowski Antoni - Podborocze,

Bortnowski Felicjan - Łaszczyki,

Borysewicz Włodzimierz – Żmojdziaki,

Borysiuk Ilia – Silicze,

Borzenko Aleksander - Jaźwinki,

Bosiacha Michalina - Wińcze,

Bosiacki Antoni – Mołodcze,

Bożko Siergiej - Obnowa,

Brejdbord Szlama – Planta,

Brewern Dymitr - Orzechowe,

Brocki Antoni - Czelejewo,

Broel zob. Plater,

Bronie Tadeusz - Świszczewo,

Bruns Inna - Hranie,

Brzeziński Szymon - Szuleicze,

Brzostowska Zofia - Mohilna,

Brzostowski Bolesław - Kamień Szlachecki,

Buchowiecki Ludwik - Hryszczyce,

Budzicki Kacper - Sułowy,

Bujalski Władysław - Łososin,

Bułhak Mikołaj - Sobiczyn,

Bułhak Stefan - Siechnowicze,

Bułhak Stefan - Żerdziki,

Bułhakow Sergiusz – Załęszczyzna,

Burczak Brok. - Wólka Szczytyńska,

Burda Siergiej - Pawłopol,

Buchler Leon – Saki,

Bychowiec Adam – Joalin,

Bychowiec Adam - Morawszczyzna,

Bylczyński Jan - Buczemla,

 

C

Cańko-Kilczyk Grzegorz - Czudel,

Cańko-Kilczyk Grzegorz – Niemowicze,

Cech Konrad - Krasny Bór,

Chajko Aleksander – Zabudyle,

Chajko Tar. - Obrąb,

Chamieć Leon - Zosin,

Chamieć Bronisław - Andruha,

Chamieć Leonia - Cepcewicze Wielkie, Obołonie

Chersońska Maria - Burdziły,

Chersońska Maria - Głębokie,

Chodorowski Jan - Kołpin,

Chojnacki Kalikst - Borowieńska Huta,

Chomętowski Aleksander - Dobrosławka,

Chomicz Andrzej - Róg,

Chrulowa Nadzieja - Jelno,

Chrulowa Nadzieja - Jeziory,

Chudoir deRudnia -Lwa,

Cukier Bencjan - Michalin Nowy,

Czarnecka Maria - Sudcze (Wojnówka),

Czarnecki Michał - Białosowszczyzna,

Czarnecki Michał - Ogrodniki,

Czarnecki Stanisław - Bogusławice,

Czarnocka Melania - Kamień Szlachecki,

Czarnocki Bolesław - Dzierewieniszcze,

Czarnocki Gustaw – Autonowo,

Czarnocki Józef - Karolin,

Czarnocki Józef - Kletyszcze,

Czarnocki Józef - Morczewszczyzna,

Czarnocki Józef – Oberża,

Czarnocki Józef - Worotynicze,

Czarnocki Zygmunt – Wołkowicze,

Czechowicz-Lachowicka Zofia - Bohdanówka,

Czechowicz-Lachowicka Zofia - Parochońsk,

Czechowski Aleksander - Jasiewicze,

Czechowski Justyn - Rudzk,

Czekmarow Wiktor - Police,

Czerenkow Aleksy - Borowno,

Czerska Zofia - Czarnołozy,

Czertów S. - Bohdanówka,

Czerwińska Maria - Kamieńska Huta,

Czeszejko-Sochacki Michał - Netreba,

Czopko Piotr - Podwincze,

Czyrko Teodor - Trościanka,

Czyżewicz Mieczysław - Bereżki,

 

D

Daabe Władysław - Wólka,

Danejko Maria - Hrywda,

Dawidów Jerzy - Wólka,

Dąbrowski Bogdan - Muchowłoki,

Dąbrowski H. - Kletna,

Dąbrowski Stanisław - Żuchawce,

Dementiuk Konstanty - Kamienica,

Demianiuk Onufry - Wysokie,

Demianko Wasyl - Pawłopol,

Denicki M. - Orzechowe,

Denizan Maria i Tekla - Borki,

Dikus Tom. - Kamienica,

Dimicz Włodzimierz - Krasiczyn,

Dłuski Julian - Antonowo,

Dłuski Julian - Zaosie,

Dmochowski Stanisław - Kamień Koszyrski,

Dmuchowski Roz. - Pawłowo,

Dobrzyniecka Jadwiga - Wielamowicze,

Dobrzyniecki Antoni - Wielamowicze,

Domańska Anna - Przewłoka,

Dowojno-Sołłohub Olga - Ziołowo,

Dracewicz Ars. - Stromiec,

Draheim Józef - Bekieszowszczyzna,

Draheim Józef - Kazimierzowo,

Draheim Józef - Kletno,

Draheim Józef - Trusowica,

Drucka-Lubecka Bronisława - Dubnowicze,

Drucki-Lubecki Franciszek - Krystynów,

Drucki-Lubecki Franciszek - Łunin,

Drucki-Lubecki Franciszek - Perechreście,

Drucki-Lubecki Jan - Pohost Zahorodny,

Drucki-Lubecki Jan - Rudnia,

Dubieniecki Antoni - Jerszowo,

Dubina Stefan - Chodynicze,

Dubok Grzegorz - Remel,

Dukszej Roman - Franopol,

Durilin Paweł - Maślanki,

Dychanów Mikołaj - Jezioro,

Dylewska Anna - Dąbrowa,

Dziedowicz Teodor - Piaszczanka,

Dziekoński Janusz - Czachec,

Dziekoński Janusz - Tulicze,

Dziekoński Wacław - Karolin,

Dziekoński Wacław – Piotrowicze,

Dziekoński Wacław – Połubeczna,

Dziemientiuk Paweł – Stanisławowe,

Dziewicki Tadeusz - Stepangród,

 

E

Eiges Mojżesz - Niechaczewo,

Ende Edmund - Nabruska,

Ende Edmund - Obzyr Mały,

Epelbaum Giersz - Dołubowo,

 

F

Falkowski Adolf – Ostrzyca,

Falkowski Józef - Kowalewo,

Fedyrko Prod. - Biała,

Findeisen Stanisław - Duboj,

Fiodoruk Omelia - Wiwniewo,

Fotińska Wiera - Połkotycze,

 

G

Gadoń Ewa - Komarnica,

Gadoń Ewa - Rakowy Las,

Gajewska Wanda – Kosiłowicze,

Galicz Józ. - Kurnica,

Gałczyński Marceli – Łozowica,

Gan Leonid - Bogacze,

Gan Leonid - Chobowicze,

Gan Leonid - Janiszcze,

Garbarczuk Grzegorz - Nabruska,

Gedroyć Renata - Hołuzja,

Gedroyć Władysław - Swarynie,

Gerża Barbara - Zacisze,

Gerża Prokop - Brylewo Podlaskie,

Giżycka Helena - Kanonicze,

Giżycki Aleksander - Kanonicze,

Glawiński Dymitr - Laskowicze,

Gliwiński Jan - Wistycze,

Głowiński Ignacy - Kurowszczyzna,

Goderska Michalina - Janowo,

Gojer Włodzimierz - Kowerdziaki,

Gonczaruk Arkadiusz - Pawłopol,

Gordon Mowsza - Szuleicze,

Gorfajn - Sielec Podwerbie,

Gortensztein Berek - Kamień Koszyrski,

Gottesman Chaim - Bielskowolska Rudka,

Grabajło Grzegorz – Pawłopol,

Grabajło Maciej - Pawłopol,

Grabiński Piotr - Sieheniowszczyzna,

Greczko Maria - Błoty Wielkie,

Grihary Mikołaj - Siemihościcze,

Grodzki Jan - Leszczany,

Grosz Jan – Górki,

Grozmani Nadzieja - Lipowo,

Grudziński Żel. - Legaty,

Grudziński Żel. - Łobaczów,

Gruszewski Marcin - Kamień,

Gruszewski Marcin - Konotop,

Gulkowicz Andrzej - Wydarka,

Gurwitz Josel - Chidry,

Gutowski Nat. - Osowce,

Gutowski Stanisław - Lisowczyce,

Gutowski Stanisław - Życin,

Gutowski Władysław - Zwody,

 

H

Hamelton Margarita – Adamków,

Haszlakiewicz Mar. - Stolin,

Haworko Jan - Łososin,

Hołowiejko Timofiej - Wandalin,

Honenko Helena - Brzezina,

Honenko Helena – Iwanówka,

Horbacewicz Jan - Żydowicze,

Horbaczewska Zofia - Bereznowola,

Horeglad Józef - Iwanowo,

Horwatt Jadwiga - Niewierz,

Hreczko Andrzej - Aleksandrówka,

Huziuk Panas - Pawłopol,

 

I

Ignatiuk Konrad - Zalipniki,

Ignatiuk Michał - Nestorowe Łozy,

Iwaniukiewicz Paweł – Swadbicze,

Iwaszkiewicz Eliasz - Hniły Zator,

Iwaszkiewicz Eliasz - Jaźwinki,

Iwaszkiewicz Eliasz - Pożoga,

Iwaszkiewicz Eliasz - Znosicze,

Iwawinkowicz N. - Planteczka,

 

J

Jackowski Andrzej - Kontynowo,

Jackowski Henryk - Lisowicze,

Jaczynowski Roman – Janczewicze,

Jadczyc Andrzej - Łużki,

Jagodzki Włodzimierz - Łyszcze,

Jagołkowski Szymon - Krzywołoty,

Jagórska Zofia - Hrudkowicze,

Jahołkowski Mieczysław – Jałkososny,

Jakubowski Jan - Tokary,

Jamnicki Edward - Orańczyce Nowe,

Jancewicz Konstanty - Lubin,

Jankiewicz Jan - Majdan,

Jankowski Antoni - Temra,

Jankowski Paweł - Tokary,

Janowicz Tomasz – Piaszczanka,

Januszkiewicz Onufry - Starawola,

Jarogin Leonid – Jerogino,

Jaroszewski Klemens – Wińcze,

Jasieniecka Pelagia - Małe Hołoby,

Jaworska Maria - Znosicze,

Jaworski Marceli - Tutowicze,

Jeleńska Maria - Tulatycze,

Jeleński Józef - Opól ,

Jełowicka – Klesów,

Jełowicki Jan - Wielamowicze,

Jepiszko Roman - Mostyszcze,

Jermakowicz Jan - Piaszczanka,

Jerogin Michał - Radzież,

Jeziernicka Maria - Horodyszcze,

Juchnowicz Aleksander – Zaderć,

Jundziłł Antoni - Iwacewicze,

Jundziłł Antoni - Kasinów,

Jundziłł Antoni - Kuszniery,

Jundziłł Antoni - Ruda,

Jundziłł Antoni - Sienkiewicze,

Jurgenson Karol - Zajezierze,

Jurgensonn Bernard – Ohowo,

Juriewicz Jan - Ostrów,

Juszkiewicz Bolsław - Gliniszcze,

 

K

Kaczan Mikołaj - Dmitrówka,

Kaczanowski Michał - Holce Pawlinów,

Kaczkowska Jadwiga - Olble Łąckie,

Kahl Stefan – Zawidczyce,

Kalenkiewicz H. - Jamnik,

Kalinowski Michał - Możochiny,

Kaliszek Zygmunt - Górki,

Kamieński Antoni – Klukowicze,

 

Kanonów Aleksy - Police,

Kapłan M. - Zaprudzie,

Kapłan Pinkus – Lachowszczyzna,

Kapłan Pinkus - Nacz,

Karpińczyk Chryzanty - Adamowo,

Karpiński Aleksander – Łosińce,

Karpowicz Józef - Kół,

Karpuka Jakub – Kraśnik,

Kaszowski Henryk - Adolfów ,

Kaszowski Henryk - Kurasz ,

Kelber Awrum - Kisorycze,

Kelber Awrum – Rokitno,

Kieniewicz Bohdan - Orły Małe,

Kieniewicz Cezary – Dubieniec,

Kieniewicz Cezary - Mogilno,

Kierczyński Józef - Małysze,

Kilczyk zob. Cańko,

Kirejewski Michał - Kisielowce,

Kisłowski Aleksy - Bałandycze,

Klimowicz Antoni - Jażówka,

Klimowicz Siergiej – Podkruszynie,

Klonowski Bronisław – Peredił,

Kłopocki Koń. - Wołosacz,

Kochanowski Władysław – Jezioro,

Koczanowski Bazyli – Pawlinów,

Koczeniuk Grzegorz – Kabaczki,

Koelichen Kazimierz - Borowa,

Koelichen Maria i Ludwika - Młynek,

Koiszewska Konstancja – Osowce,

Koiszewska Konstancja - Stromiec,

Koiszewski Stanisław – Gierszony,

Kołos Eliza - Jamno,

Kołoszuka Edward - Glinna,

Romanów A. - Brzezina,

Komanow A. - Iwanówka,

Komdemski Jerzy i Ska - Buchlicze,

Konarzewski Henryk – Pruska,

Kondraczewski Aleksander - Puhaczewo,

Kontkowski Wiktor - Mohilna,

Koplewska Felicja - Myszczyce Małe,

Korczyc Mieczysław – Ławskie,

Korkszowicz Ignacy – Mięsień,

Korniejewicz Zofia - Gminy,

Korol Aleksander - Botowo ,

Korol Aleksander - Planta Murowana ,

Koronacewicz Aleksander - Kurowszczyzna,

Korsak Juliusz - Chodynicze,

Korsak Maria - Chołożyn,

Korsak Zygmunt - Stoszany,

Korszewski Adam – Buchowicze,

Korzeniecki Kazimierz - Dołbniewo,

Korzeniewicz Eliasz - Aleksandrówka,

Korzeniowski Piotr - Liczyny,

Korzon Stefan – Hoszczewo,

Kosjan Nikita – Jarmaki,

Kosopolanowski Julian - Oberża,

Kosopolanowski Julian - Szydłowszczyzna Mała,

Kosten Konstanty - Kowniatyn,

Kościuszko Konstanty - Zielonkowszczyzna,

Kotor Szymon – Dobre,

Kotowicz Bazyli - Czabajówka,

Kotowicz Michał – Czerniejewicze,

Kotylen Antoni - Hruszka,

Kowalczewska Helena - Uholec,

Kozak Naum - Rybno,

Kozak Wasyl - Kisielowce,

Kozłowski Antoni - Planta,

Kozłowski Grzegorz - Wilcza Góra,

Kozłowski Kazimierz - Planta,

Koźlakowski Gustaw - Dostojewska Wólka,

Koźlakowski Jan - Pietrowin,

Koźlaninow Mikołaj – Obrowo,

Koźlaninow Teodor – Obrowo,

Koźmiuk Mikołaj - Patryki,

Krasicka Anna - Nowaki,

Krasicka Maria – Sporów,

Krasicki Ignacy - Dolina,

Krasicki Ignacy - Worokomla,

Krasicki Jan - Załazie,

Krasicki Stanisław - Krynica,

Kraskowski Leon - Waliszcze,

Krasowska Olga – Bereza,

Krasowski Narcyz - Bereźniak,

Krasowski Wiktor - Faustynów,

Kraszewski Janusz - Dołsze,

Kraszewski M. - Szlachecka Puszcza,

Krupiecki Aleksander - Mikołajów Nowy,

Krupiewski Georg - Lipno,

Krupiewski Georg - Pieczonki,

Krzywobłocki Łukasz – Dmitrówka,

Krzyżanowski Tich - Znosicze,

Kubytowski Andrzej – Górka,

Kukliński Aleksander - Lubonick,

Kukliński Aleksander - Tumeń,

Kulesza Antoni – Nowaki,

Kulucki Walenty - Libia,

Kułakowska Irena - Rzeczyca,

Kułakowska Stefania - Rzeczyca I,

Kułakowska Stefania - Rzeczyca II,

Kumanowski Ludwik - Zielenica,

Kunachowicz Mikołaj - Turowszczyzna,

Kunachowiec Siemion – Zamost,

Kunicki Henryk - Klateczka,

Kunicki Józef - Augustynka,

Kunicki Stanisław - Dąbrowa,

Kupersztejn Moszek - Ponowce,

Kurek Jan – Omelinka,

Kurniewicz Stefania - Osieki,

Kuropatwińska Jadwiga - Kabaczki,

Kurpińczyk Chryz - Paulinowo,

Kuszel F. - Krzywobłoty,

Kuźmicz Wasyl - Zalesię,

Kwaskowska Eugenia - Pianowice,

Kwiatczyński Teodor – Lubonick,

Kwiatczyński Teodor - Tumeń,

Kwiatkowska Zenaida - Cepcewicze Małe,

Kwiatkowski Witold - Horodziec,

 

L

Lacher Mateusz - Stradecz,

Lachowicka Zofia - Chmielniki,

Lachowicka zob.Czechowicz-, Lachowski Stanisław - Kozłowicze,

Łącki Paweł - Pawłowo,

Lasyr Antoni - Strzałowo,

Laskowska Maria - Wieliczkowo,

Laskowski Wacław - Laskowo,

Lassota Leon – Trynkowszczyzna,

Lejmacher Bronisław - Berchiny,

Leonard Anastazja - Stobychwa,

Leparski Stanisław - Zbirohi,

Leslie Leonid - Hranie,

Tryputnia, Leszkiewicz Barbara - Siemihościcze,

Leszkiewicz Faustyn – Moczula,

Leszkiewicz Jan - Moczula,

Leszkiewicz Jan - Zabłocić,

Leśniewska Michalina - Puhaczewo,

Lewandowska Maria - Horobok,

Lewandowska Maria – Popia,

Lewandowska Maria - Zalesię,

Lewicka Lewin Irena M. - Szulakowszczyzna Bohdanówka,

Lewinsohn J. - Bohdanówka,

Lewkowicz - Bukrabowszczyzna,

Lewoniuk Dymitr - Łastówki,

Ley zob. Neyhoff,

Leżeńska Zofia - Bałkuny,

Leżeński Lifszyc Paweł M. - Orańczyce Kruszyny,

Linda Zofia - Możochiny,

Lipińska Helena - Dziatkowicze,

Lipko Konstanty - Kozakowo,

Lipski Józef - Glinna,

Litwinienko Maria - Konstantynówka,

Liwszyc Kiwa – Poluszyn,

Lubecki zob. Drucki,

Lukas Tadeusz - Olszanka,

Lwowicz Paładij - Obzyr Wielki,

 

Ł

Łabocki Łucjan - Górka,

Łamko Bazyl - Szejpiaki Dolne,

Łazaniuk Jan – Mereczowszczyzna,

Łazarczuk Leon – Pawłopol,

Łętowska Nadzieja - Cepcewicze Wielkie, Obołonie

Łopatin Paweł – Czersk,

Łoś Makar - Buniawiec,

Łoś Makar – Załawie,

Łoziński Adolf - Siehniewicze,

Łoziński Konrad - Kukowo,

Łoziński Wacław - Chmielniki,

Łubieński Wincenty - Wielka Hłusza,

Łukaszewicz Mateusz – Podgórze,

Łukowski Józef - Ciemnica,

Łyszczyńscy-Trojekurow Leon i Maria - Ruda,

 

M

Maciejewski Marian - Ewelin,

Maciejewski Władysław – Aleksandria,

Madej Jadwiga - Bielsk,

Majewski Stanisław – Pieszkowo,

Majnowski Jarosław - Olble Łąckie,

Makarowicz Andrzej - Stradecz,

Malużkiewicz Aleksy - Buzaki,

Małaszczycki Jan – Nowosiele,

Mały Aron - Szuleicze,

Małyszczycki Gustaw - Dobrzyń,

Maniuta Michał - Mitki,

Mankowski Józef - Chodosy Dolne,

Marczuk Łukasz - , Markowska Anna - Radzież,

Markowska Anna - Zburaż,

Markowski Leon - Buśniaki,

Markowski Leon - Zburaż,

Martens Włodzimierz - Rybniki,

Martysko Nazar – Szmaty,

Masłowski Mikołaj - Chorowszczyzna,

Mass Aleksander - Bobryk,

Matiejuk Jewtich – Pniowo-Borysówka,

Matuszewicz Władysław – Szyszowa,

Matwiejew Aleksander - Maleszewo Wielkie,

Mazel Sz.J. - Karpiłówka,

Mazurkiewicz Jan - Płoszcza,

Meller Aleksander – Długowola,

Michajłow Sergiusz - Kamień Szlachecki,

Michalski Antoni - Aleksandria,

Michałowski Cezary - Osowa,

Michałowski Edward - Czeremsza,

Michałowski Eugeniusz i Stanisław - Mała Hłusza,

Michałowski Jan - Tulacin,

Michiewicz Władysław - Kamień Szlachecki,

Miedzianik Olimp. - Optowa,

Miedziński Karol - Wyganów,

Mielniczuk Spirydon - Kornowszczyzna,

Mielnik N. - Zaprudy,

Migura Dymitr - Czerwaczyce,

Mikitczuk Antoni - Posiecz,

Miklaszewska Jadwiga - Dymsk,

Mikulska Maria - Kuchecka Wola,

Mikulski Walerian - Jastrząb,

Mikutowicz Jan - Suchowczyce,

Miłaczewska Janina – Perki,

Miłaczewska Janina - Stara Wieś,

Miłaczewski Władysław - Bulkowo,

Miłaczewski Władysław - Zaderć,

Miłkowski Stanisław – Zawidczyce,

Miłodowski Albin - Ostrów,

Minkow Aleksandra - Orłowicze,

Minkow Aleksandra - Stefanty,

Minkow Paweł - Łabczyce,

Mińczuk Teodor - Wierzchy,

Mirecki Jan - Jarówka,

Misiejuk Joachim - Skweryki,

Mitraszewska Aniela - Boży Dar,

Mleczko Adam - Widno,

Młodzianowska Leontyna - Soszyczno,

Młodzianowska Leontyna - Stobychówka,

Młodzianowska Leontyna - Zaprudzie,

Młodzianowski - Czabel,

Młodzianowski Henryk - Dębówka,

Młodzianowski Henryk - Dubówka,

Młodzianowski Hipolit - Tynne,

Młodzianowski Piotr - Klotyldowo,

Młodzianowski Piotr - Newel,

Mojżeszowicz Bogdan - Horodno,

Monicz Marcin - Dmitrówka,

Monsioł Jan - Tokary,

Moraczewski Tadeusz - Kuplin Stary,

Mostowicz Konstanty - Piaszczanka,

Multanowski Stanisław – Kiwatycze,

Murcionko Ignacy - Koty,

Muromcew Aleksander – Chworosna,

Murynowicz Konstanty - Dubowe,

Mykitnik Jan - Hirsk,

Myszkowska Julia - Moroczna Wielka,

Myśliński Leon - Kopyłucha,

 

N

Nadolski Jan – Nadolin,

Najdionow Jan - Zamalin,

Nanowski Kazimierz - Małe Hołoby,

Nauman Fil. - Górnowo,

Nazaruk Siemion - Góry,

Neyhoff Ley- Hugo - Malinnik,

Neyhoff Ley- Hugo - Marywil,

Neyhoff Ley- Hugo - Rewiatycze,

Neyhoff Ley- Hugo - Zdzitowszczyzna,

Niczyporuk Timofiej - Hołarczyce,

Nielipowicz P. - Rytwińszczyzna,

Nielubowicz Bronisław - Liniewicze,

Nielubowicz Kazimierz - Niańkowicze,

Nielubowicz Maria - Mutwica,

Nielubowicz zob. Sukalskia,

Niemcewicz Ursyn- Janina - Skoki,

Niemirowicz Szczytt- Anna - Nowy Dwór,

Niemirowicz Szczytt- J. - Nowy Dwór,

Niemirowicz Szczytt- Krzysztof - Dworzec,

Niemirowicz Szczytt- Maria - Borówce,

Niemirowicz Szczytt- Mścisław - Kożangródek,

Niepokojczycki Florian - Myszczyce,

Niesłuchowska Maria - Czarnowo,

Nikotin Aleksy - Busiaż,

Nipanicz Antoni - Krymno,

Niwińska Olimpia - Mitki,

Nowakowski Władysław - Olszanka,

Nowicki Stanisław - Struga,

Nowomiejski Felicjan - Imienin,

Nowysz Jan - Łososin,

 

O

Obuchowicz Alina - Nowy Dwór,

Obuchowicz Emil - Jasieniec,

Obuchowicz Jan - Kruhowicze Wielkie,

Obuchowicz Maria - Dębniaki,

Obuchowicz Napoleon - Jasieniec,

Obuchowicz Napoleon - Kruhowicze Wielkie,

Ochotników Włodzimierz - Rokitno ,

Ogarkow Fiodor - Lenin ,

Olesza Konstanty - Bereźne,

Olesza Konstanty - Bereźne Nowe,

Oleszkiewicz Kamila - Nowosiółki,

Oleszkiewicz Kamila - Orzeszkowszczyzna,

Olewiński Antoni - Kołby,

Olewiński Antoni - Lemieszewicze,

Omchinowski Antoni - Krasnolaski,

Oniehimowicz Stanisław - Karolinek,

Orbeljani Wiera - Prużana,

Orbeljani Wiera - Szydłowszczyzna,

Orda Anna - Ostępy,

Orda Bogdan - Krasiejów,

Orda Jerzy - Dostojewska Wólka,

Orda Katarzyna - Biżerewicze i Tyrwowicze,

Orda Konstanty - Oziery,

Orda Leontyna - Kuchcze,

Orda Mar. - Jurydyka Bezdzieska,

Orda Michał - Mokra Dąbrowa,

Orda Stanisław - Lachowicze ,

Orda Tadeusz - Dostojewo,

Orda Tedeusz - Dostojewska Wólka,

Orda Witold - Nowoszyce,

Orda Włodzimierz - Perekale,

Orda Zofia - Pohost Zarzeczny,

Orłowska Anastazja - Jaźwinki,

Oskierko Leon - Czerniczno,

Osmołowski Jerzy - Sieliszcze,

Ostapiuk Semon - Izabelin,

Ostromęcka Nadzieja - Kustowicze,

Ostromęcki Józef - Ostromecz Królewski,

Otto Aleksander - Obzyr Wielki,

Otto Józef i W. - Siemihościcze,

 

P

Paleolog Siergiusz - Ostrówek,

Panaputin Andrzej - Znosicze,

Panaszuk Par. - Kół,

Pancewicz Ksawery - Remel,

Papko Teodory – Hrud,

Parniewski Władysław - Borki Nowe,

Paszkiewicz Antoni - Glinne ,

Paszkiewicz Antoni - Moroczna Wielka ,

Paszkiewicz Antoni - Pełczyce ,

Paszkiewicz Jadwiga - Moroczna Wielka,

Paszkiewicz Jadwiga - Rzeka,

Paszkiewicz Leon - Brzozówka,

Paszkiewicz Ludwik - Sokolnik,

Paszkiewicz Michał - Jelonka Mała,

Paszkiewicz Stefan - Siemihościcze,

Pawliszyna Jadwiga - Tysiec,

Pawłowski Bolesław - Zubinówka,

Pawłowski Konstanty - Borowica,

Pawłowski Stefan - Rafałówka,

Pawnukowicz Wasyl - Konarszczyzna,

Paździerski Antoni - Kolec,

Paździerski Antoni - Radzież,

Pelikar Borys – Hrywa,

Pendzikowski Jan - Czuryłowszczy/i i, Perkowski Bolesław - Orzechowo,

Perkowski Bolesław – Radzież,

Perkowski Bolesław - Swarycewicze,

Perro Jan - Perówka,

Perro Jan - Znosicze,

Pęczkowski Stanisław - Zarzeckie,

Piekałkiewicz Helena – Botyń,

Pieńkowski M. - Bobry,

Pietraszewska Maria - Bakuny,

Pietraszkiewicz Grzegorz - Kotowszczyzna,

Pietraszko Tomasz - Podbiała,

Pietrow Nat. - Worocewicze,

Pietrusińska Janina - Olszanka,

Pikula Józef - Łoguckie,

Pilecki A. - Skoki,

Piotrowska Anna - Krystynów,

Piotrowski Konstanty - Huta,

Piotrowski Stefan – Podwincze,

Pisanko Józef - Hawryłkowicze,

Pisiecki B. - Kraśnik,

Piskunowicz Adam - Koranna,

Plater Broel- Genowefa - Dobra Wola,

Plater Broel- Genowefa - Iwanika,

Plater Broel- Genowefa - Piaseczno,

Plater Broel- Genowefa - Zajasiołda,

Plater Broel- Genowefa - Zapole,

Plater Broel- Witold - Antonin,

Plater Broel- Witold - Dąbrownica,

Plater Broel- Witold - Mazuliszcze,

Plater Broel- Witold - Niweck,

Plater Broel- Witold – Wieluń,

Plater Broel- Witold - Worobin,

Plater Broel- Witold - Zamorocze,

Plater Broel- Witold - Złote,

Plemiannik Wanda - Górki,

Płaskowicki Kazimierz - Nacz,

Płaszczyński Ludwik - Górki,

Płot Moszko - Aleksówka,

Podbiełło Jan - Lubaszewo,

Podgórny Eugeniusz - Łopacin,

Podgórska Janina - Kruhel,

Podgórska Zofia - Kluki Nowe,

Podhorscy Wacław,

Włodzimierz i Zygmunt - Radyżewo,

Chinocz, Pogodin Elżbieta - Zdzitów,

Polanczyk Stanisław – Górki,

Poluta Wanda - Nowosady,

Połubiński Mikołaj - Hrywda,

Poniatowski Szczęsny - Cepcewicze Wielkie, Obołonie

Popławski Mirosław - Podbiała,

Postowski Borys - Karcz,

Potocka Leontyna - Zaprudzie,

Potocki Jakub - Wyganów,

Potocki Jarosław - Chotynicze,

Potocki Jarosław – Małkowicze,

Potocki Jarosław - Rozdziałowicze,

Pourbabc Kamil - Antonówka nad Horyniem,

Pourbaix Maria - Włodzimierzec,

Prądzyński Franciszek – Krotowo,

Prozorow Grzegorz - Naród,

Pruszkowski Jakub - Załawie,

Pryłucka Olga - Tutowicze,

Przedpełski Czesław - Police,

Przewłocki Konstanty - Werchy,

Przybór Ludwik - Nowy Dwór,

Przybora Jadwiga - Uholec,

Przybora Karol - Horełki,

Przybora Karol - Siechnowicze,

Przyłucki Jan - Paulinowo,

Pułaski Józef - Hołuzyjska Wólka,

Pusłowski Karol - Budy,

Piastowski Karol – Gliniszcze,

Pusłowski Karol – Krahlewicze,

Pusłowski Karol - Nowiny,

Pusłowski Karol - Telechany,

Pusłowski Karol – Zawiszcze,

Pusłowski Władysław - Cześniki,

Pusłowski Władysław - Hacka Planta,

Pusłowski Władysław – Niwy,

Pusłowski Władysław - Piaski,

Pusłowski Władysław - Zahorodyszcze,

Puzyna Janina - Sokolne,

Puzyna Józef - Hrymiacze,

Puzyna Julia - Turna,

Puzyna Julian - Stryhowo,

Puzyna Włodzimierz - Janowo,

Puzyna Włodzimierz - Koszyłowo,

Puzyna Włodzimierz - Manta,

Puzyna Włodzimierz - Ostomeczew,

 

R

Radionow Bazyli - Ołtusz,

Radionow Bazyli – Piaseczno,

Radionow Bazyli - Świdno,

Radionow Bazyli – Wiszeńki,

Radionow Dmitry – Orzechowo,

Radziwiłł Karol - Dawidgródeckie Lasy,

Radziwiłł Karol - Dąbrowa,

Radziwiłł Karol - Dobrzyń,

Radziwiłł Karol - Dolin,

Radziwiłł Karol - Lisowicze,

Radziwiłł Karol - Mańkowicze,

Radziwiłł Karol - Olmańskie Lasy,

Radziwiłł Karol - Stare Sioło,

Radziwiłł Karol - Stasin,

Radziwiłł Karol - Stasińskie Lasy,

Radziwiłł Karol - Tursko Ladce,

Radziwiłł Maria - Bereźne,

Radziwiłł Maria i Anna - Bereźne Stare,

Rahoze Teresa - Jadzinek,

Rajowicz Jan – Zditowiec,

Rayski Edward - Niepokojczyce,

Rayski Eugeniusz - Mokrany,

Rayski Stanisław - Kucharzewo,

Rayski Stefan - Bujaki,

Reda Juliusz - Czyżewicze,

Redko E. - Sielec Podwerbie,

Redźko Aleksander - Wołczki,

Redźko dr Włodzimierz - Oleszkowski Borek,

Rezwiakow Jerzy - Miniewicze,

Rodziewicz Maria - Hruszowa,

Rogiela Wilhelm - Żuchowszczyzna,

Rogoziński Adam - Podcina,

Rogoziński Adam - Szydłowszczyzna,

Romenko Nikita - Czerwony Dwór,

Romer Teofila - Wistycze,

Romiszewski Saryusz- Eugeniusz - Romiszówka,

Rosty Jakub - Łastówki,

Rossudowska Maria - Wieżki,

Roth Edmund - Kopyły,

Roth Konstanty - Pohulanka,

Roth Konstanty - Wierzchowiec,

Roth Wiktor - Karolin,

Rowniejko Andary - Michalin Nowy,

Rozenwert Julia - Perechreście,

Rozwadowska H. - Bronne, R

ozwadowski Dymitr - Chlewiszcze,

Rozwadowski Dymitr - Ludwinów,

Rozwadowski Dymitr - Ostrówka,

Rozwadowski Dymitr - Owzicze,

Rozwadowski Dymitr - Smolnik,

Rudnicki M. - Planta,

Rupniewski Ignacy - Soszyczno,

Rutman Abr. - Popina,

Rutowski Andrzej - Niemowicze,

Rybników Aleksander - Romejki,

Rychalski Bazyli - Luchcze,

Rychalski Jan - Police,

Rydzewski Lucjan - Chrapin,

Rydzewski Tadeusz - Komory,

Rydzewski Tadeusz - Żytnowicze,

Rymar Morduch - Struga,

Rymsza Adam - Nacz,

Rynkiewicz Jan - Ostromecz Królewski,

Rynkiewicz Jan - Ostromecz Szlachecki,

Rynkiewicz Jan - Polatycze,

Rynkiewicz Stefan - Polatycze,

Rytwiński Jan – Żydowicze,

 

S

Saczkowski Jan - Mieśkowicze,

Sahołkowski Kazimierz – Kuliki,

Samionko Mikołaj - Hołuzja,

Samsonow Michał - Hołuzja,

Saryusz zob. Romiszewski,

Satyr Borys, bracia - Popielowo,

Sawicki Franciszek - Rosoczek,

Sawicki Jan - Telatycze,

Sawicki Józef - Jeziorko,

Sawicki Józef - Kamień Szlachecki,

Sawicki Józef - Szpitale,

Selewanowski Aleksander - Katenbowe,

Serdakowski Zygmunt – Ołowczyce,

Sędzikowski Władysław - Jezioro,

Siedlecki Aleksander - Janowszczyzna,

Siemiaszko Jan - Łososin,

Siemiaszko Stefan – Ostrówek,

Siemieniuk J. - Zalesię,

Siemieniuk Mak. - Pawłowo,

Sienkiewicz Piotr - Szczerbacze,

Sierzputowski Florian - Górka,

Sierzputowski Stanisław – Górka,

Sinicka Maria - Nujno,

Sipliwy Maks. i Stefan - Zalesię,

Sirotkinow Maria - Obzyr Wielki,

Skibniewski Leon - Bielsk,

Skirmuntt Aleksander - Biały Dwór,

Skirmuntt Aleksander - Kostemowo,

Skirmuntt Aleksander – Koszewicze,

Skirmuntt Aleksander – Nietrzeby,

Skirmuntt Antoni - Hutka,

Skirmuntt Jarosław - Czerniejwicze,

Skirmuntt Konstanty, Henryk, Maria,

Jadwiga - Mołodów,

Skirmuntt Roman - Porzecze,

Skirmuntt Stanisław - Bokinicze,

Skirmuntt Wiktor - Wielatycze ,

Skirmuntt Władysław - Terebeń,

Skirmuntt Władysław - Żmijka,

Skirmuntt Zygmunt - Albrechtów,

Slosarow Mikołaj - Karpiłówka,

Slusarew Kat. - Czykin,

Slusarew Włodzimierz - Czykin,

Służewska Helena - Pohost Zarzeczny,

Smolańska Olga i Katarzyna - Łopacin,

Śnieżko- Błocki Bolesław - Rudzieć Wielki,

Sobotkowski Mikołaj - Międzylesie,

Sochacki zob. Czeszejko,

Sokołowski Stefan - Minkowicze,

Sołłohub zob. Dowojno-,

Sołowejczyk Izrael - Tumeń,

Sołowiej Antoni – Dubieck,

Sołtanow Eugeniusz - Konstantynówka,

Sonkup Teodor - Radzież,

Spinek Kazimierz - Blizna,

Spirek Kazimierz – Ohulec,

Srejda Parf. - Ostrowie,

Starczewska Michalina - Czerncze,

Stasiuk Stefan – Brukowica,

Staszewicz Ignacy - Bykowsk,

Stebelska Zofia - Oziaty Małe,

Stecka - Klesów,

Stefański Lucjan - Suszki,

Stellecka Zofia - Szostakowo,

Storczyk Piotr - Stepangród,

Strawiński Stanisław - Sieliszcze Małe,

Strukow Anania - Bostyń ,

Strukow Antoni - Wołuta ,

Strzałkowski Konstanty - Terebieżów,

Strzelecki Ignacy - Siemihościcze,

Strzemiński Antoni - Hermany,

Stusiewicz Fel. - Bajki,

Stusiewicz Fel. - Oranowo,

Stusiewicz Fel. - Zanka,

Stusiewicz M. - Oranowo,

Sukalska-Nielubowicz Anna - Wiesznia,

Sułkowska Ad. - Janopol,

Sułkowski Adam - Lubin,

Sułkowski Adam – Nowosiele,

Sułkowski Adam - Pohost Zarzeczny,

Sułkowski Józef - Kamień Królewski

, Sułkowski Otton - Helenowo,

Suski Janusz - Syczę,

Suzin Aleksander - Nietyszczyn,

Swenson Zofia - Pieszczanka,

Swiryński Jankiel - Pancewicze,

Szabunia Paweł – Józefin,

Szadkowski Stanisław - Kontynowo,

Szadurska Zofia - Litwinowo,

Szadurski Jan - Kleszcze,

Szadurski Stanisław - Litwinki,

 

Szadurski Stanisław - Ostrołówka,

Szalkiewicz Jan - Wiejno,

Szambarant Mikołaj - Glinna,

Szańkowski Feliks - Ołtusz Leśny,

Szańkowski Feliks - Stepangród,

Szańkowski Władysław - Mariampol,

Szańkowski Władysław - Pienieczka,

Szapował Grzegorz - Łososin,

Szaternicka Julia - Hwożnica,

Szczerbat Aleksander - Odryżyn,

Szczeszewski Rafał – Soszyczno,

Szczotka Łukasz - Piaszczanka,

Szczyglewski Józef - Małajczyn,

Szczytt zob. Niemirowicz,

Szemioth Maria – Iłosk,

Szeremeta Szymon - Hołuzja,

Szewczenko Bazyli - Derewna, S

zmuc Wolf - Chwedory,

Szmurło Jerzy - Klepacze,

Szoff Władysław - Zaleszany,

Szolniewicz Jan - Puzicze,

Szołomiccy Michał i Joanna - Konik,

Szołomicki Andrzej - Zagórze,

Szołowicki Grzegorz - Józefin,

Szpak Stanisław - Płoska,

Szpakowski Jerzy - Teodorowo,

Szreiber Zofia – Leśniany,

Szreiber Zofia - Szumaki,

Szumowicz Em. - Julianowo,

Szustowicz Filip – Kulbaczyn,

Szutkowski Kazimierz - Wólka,

Szutkowski Lucjan - Chmieliszne,

Szyczewski Józef - Biesiadka,

Szyczewski Józef - Kruszyna,

Szyczewski Józef - Puhaczówka,

Szyczewski Józef - Szyczewo,

Szyczewski Stanisław - Łomsk,

Szyczewski Stanisław - Tomaszgród,

Szyczewski Władysław - Lady,

Szyczewski Władysław – Omelno,

Szyczewski Władysław - Perestaniec,

Szyczewski Władysław - Tatymne,

Szykałowicz Anastazja – Mostyszcze,

Szyprykiewicz Piotr - Ostrowce,

Szyrajew Bogdan - Goryzchycze,

Szyrajew Zofia - Krasnolaski,

Szyszkin A. - Kruszyny,

Szyszko Jan - Łososin,

 

Ś

Ślechiewski Wiktor - Czyżewicze,

Śliwicki Leon - Górki,

Ślizień Maria – Chroszcza,

Świda Andrzej - Jamnik,

Świda Andrzej - Malecz,

Świda J. - Malecz,

Świeżyńska Maria - Ohareiwcze,

Swieżyński Stanisław - Poczapów,

Swieżyński Wacław – Starosiele,

Święciccy Zofia i Witold - Kabaki,

Święcicki Witold – Gubernia,

Świętochowski Aureli - Derewna,

 

T

Tański Tadeusz - Aleksandria,

Tarasiewicz Aleksander – Kołki,

Tarnowiecki Jan - Worobiewo,

Taube Eugeniusz - Rzeczyca,

Teodorowicz Włodzimierz – Stachowicze,

Terejewicz Bohdan - Oharewicze,

Tereszczenko Aleksander - Serchów,

Terlecka Gabriela - Rzeczy ca,

Terlecka-Wojtkiewicz Cz. - Rzeczyca,

Terlecki Jerzy - Rzeczyca,

Terlecki Witold - Prywitówka,

Terlecki Władysław - Prywitówka,

Terutin Helena - Hołuzja,

Tkaczenko Piotr - Zadubie,

Tobolicki Abel - Linówka,

Tołłoczko Karol - Czerwińce,

Toiłoczko Karol - Wołowiel,

Tołłoczko Karol - Zakoziel,

Tołłoczko Teodor - Rakowica,

Tołłoczko Teodor - Zaborze,

Tołłoczko Władysław - Czelejowo,

Tomaszewski Walenty - Uźlarze,

Trębicki Kazimierz - Linowo,

Trębicki Kazimierz - Prużana,

Trociński Nikita - Krasnolaski,

Trofimczuk Tekla - Perkowicze,

Trofimiuk Michał - Ostrowie,

Trojan Fiedor - Dworzyszce,

Trojczuk Łukasz - Dymniki,

Trojczuk Onis. - Kulinowszczyzna,

Trojekurow zob. Łyszczyńscy - ,

Truszkowski Stanisław – Olszanka,

Turkiestański Aleksander - Żaden,

Turkiestański Aleksy - Milacze,

Tuszowska Anna - Bereżki,

Tuszowska Anna - Kołki,

Tuszowska Anna - Załuże,

Tuszowska Anna - Zarudcze i Lubieszów,

Twardowski Stefan - Weleśnica,

Tyzde Olga - Wyżłowicze,

 

U

Ulińska Bronisława – Międzylesie,

Unrad Rudolf – Podostrowie,

Urbańczyk Piotr - Górki,

Usik Józef - Józefin,

Ustuńczuk Jan - Dubrowoczna,

Uszyccy Lucjan i Wacław - Witwiniec,

Uszycki Bronisław - Karpin,

Uthof Dymitr - Linówka,

Uznański Jerzy - Terebieżów,

 

Y

Yirion de Zofia, Helena i Celina - Glinka,

 

W

Walicki January - Nowosiółki,

Walicki Kazimierz - Nowosiółki,

Walter E. - Jasiewicze,

Waluchniewicz Jan - Lasowiec,

Wandałowski Józef - Dobra Wólka,

Warkucki Władysław – Żatki,

Wasilewska A. - Dawidowicze,

Wejhert Alfons - Zacisze,

Wejhert Alina - Pohost Zarzeczny,

Werkentin Ernest - Woronie,

Werpachowski Paulin - Zalesię,

Wesołowski Zygmunt – Police,

Widacki Stanisław - Okopy,

Widacki Wiktor - Gliniszcze,

Wieliczko Eugeniusz - Ciołkowicze Małe,

Wielisiewicz Wasyl – Pobieżyn,

Wieremiejczyk bracia – Tołkowo,

Wierzbicki Józef - Ciemnica,

Wierzbowski Józef - Rybno,

Wilczewski Henryk – Łukasze,

Winarski Mieczysław - Luchcze,

Wisłocki Franciszek - Adamów,

Wisłocki Franciszek - Karolin,

Wisłocki Franciszek - Lenjanowo,

Wisłocki Franciszek - Łyszczyce,

Wiszniewiecki Michał - Lasowiec,

Włostowski Witold - Łyszczyki,

Wojniłowicz Józef - Podberezie,

Wojszyn Eugeniusz - Możochiny,

Wojtkiewicz zob. Terlecka - ,

Wojtkowski Edward - Suchowszczyzna,

Wojtkowski Edward - Tołszcza,

Wokulski Mikołaj - Dziurdziówka,

Wolański Paweł - Radwanicze Małe,

Wbłczaski Mieczysław - Czamla,

Wołków Eug. - Kolonia,

Wołków Mikołaj - Aleksandria,

Wołos J. - Kraśnik,

Wołosiewicz M. - Ostrowicze,

Wołosiuk Antoni - Mielniki,

Wołyńcewicz Anatol - Wojnówka,

Wołyńcewicz Sam. - Jodłówka,

Woronin Piotr - Równe,

Wroński Jan - Zielenica,

Wulffert Aleksander - Tumin,

Wulffert Teodor - Łumno,

Wydżga Maria – Brodnica,

Wydżga Maria - Duboja,

Wydżga Maria - Juchnowicze lub Jewłasze,

Wydżga Maria - Żydcze,

Wyganowski Jerzy - Mielniki,

Wyrzykowski Michał - Izabelin,

Wysłouch Antoni - Wołowiel,

Wysłouch Henryk - Socha,

Wysłouch Stanisław - Zenowil,

Wyszyński Jan - Karczemka,

Wyszyński Jan - Osowa,

 

Z

Zabrodzka Anna - Piaszczanka,

Zadarnowska Helena - Kuplin Nowy,

Zadarnowski Aleksander - Paprotna,

Zadarnowski Jan - Sokołowo,

Zadarnowski Kazimierz - Bogusławice,

Zadarnowski Kazimierz – Sawickie,

Zadarnowski Michał - Zadarnowo,

Zajcewa Wiera - Dubieck,

Zaleska Alina - Kołbanie,

Zaleska Maria - Ustroń,

Zaleski Adam - Kołbanie,

Zalewska Stefania - Krasnówek,

Zalewski Aleksander - Ruda, Syczyki,

Zalewski Teodor - Police,

Zamoyska Maria - Minkowicze,

Zamoyska Maria - Niechołsty,

Zamoyski Antoni - Chorostów,

Zamoyski Tomasz - Dąbek,

Zamoyski Tomasz - Dąbrowa,

 

Zamoyski Tomasz - Przyborowo,

Zamoyski Tomasz - Róg,

Zamoyski Tomasz – Rytec,

Zamoyski Witold - Dobre Drzewo,

Zawadzki Józef - Derewna,

Zawadzki M. - Patryki,

Zawilski Leopold – Górki,

Zazuliński Józef - Tokary,

Zdański Stanisław – Szumin,

Zieliński Tadeusz - Gubernia,

Zlasnowski Stefan - Annobów,

Zmeczorowski Feliks – Wyrobki,

Zwolińska Jadwiga - Gaj,

 

Ż

Żabiński Leon - Łososin,

Żabiński Wojciech - Ulsza,

Żelazowski Włodzimierz - Agatowo,

Żelazowski Włodzimierz - Mokre,

Żenczykiewicz Jan - Huska,

Żmitren Piotr - Michalin Stary,

Żuk Juliusz - Sławne,

Żuk Sydor - Litwinki,

Żurko J. - Worocewicze,

Żyromski Aleksy - Wierzchy


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (4) | dodaj komentarz

O parafii w Baranowiczach słów kilka.

czwartek, 22 marca 2012 23:20

Baranowicze – parafia p.w. Podwyższenia Krzyża Św.

1904-1911 – kaplica archidiecezji mohylewskiej
1904 – Jan Rozwadowski otrzymuje u władz carskich pozwolenie na postawienie kaplicy w swoim majątku Baranowiczach. Pierwsze Msze św. odprawia ks. Antoni GANICZ z Nowej Myszy.
1905 – budowa drewnianej świątyni, w stylu tzw. „rosyjskiego goty-ku”.
1907 – miejscowość Baranowicze skupiona wokół dwu dworców kolejowych ma też odniesienie do dwu okolicznych parafii: Barano-wicze Centralne (parafia Nowa Mysz – ks. A. GANICZ), Baranowicze Poleskie (parafia Darew – ks. Kazimierz WAŃKOWICZ).
1908 – budowa kościoła, (po ukończeniu cerkwi), staje się piorytetem budowlanym miejscowości.
1909 – w miasteczku mieszka ok. 9.000 osób

1911-1917 – parafia w diecezji mohylewskiej
1911 – erygowanie parafii Baranowicze.
1911-1913 – ks. Wincenty FRANCKIEWICZ (p), 1911-1912 – ks. Stefan Wojno (w).
1912 – ludność miasteczka wynosi ok. 30.000 oraz dodatkowo liczny garnizon wojskowy ; natomiast liczba filialnej parafii podawana jest jako 800 kat.
1913-1916 – ks. Stanisław EJSMONT (p).
1915 – (IX) miasto zajmują wojska Niemieckie, poprzedziło to ewa-kuacja wielu osób pochodzenia rosyjskiego, i zniszczenie infrastruktury kolejowej, dokonane przez Rosjan.
1916 – filialna kościół, parafia w dekanacie nowogródzkim, liczy 800 kat.
1916-1917 – wojenne trudności i zatrzymanie budowy świątyni

1917-1925 – w diecezji mińskiej
1919 – ks. Mirski (?)
1919-1920 – Baranowicze zajęte przez Wojsko Polskie, msze św. wojskowe (np. V.1919 - kapelan ks. Lucjan Żołądkowski)
1920-1921 – ks. kapelan JARZNIEWSKI
1921-1922 – ks. Michał MAJEWSKI (a, dz.),
1922 - parafia Baranowicze była siedzibą dekanatu
1923-1925 – ks. Lucjan ŻOŁĄDKOWSKI (p), 1922-1926 – ks. Piotr Tatarynowicz (pref.),
1924-1925 - budowa drewnianego kościoła (15 m wysokości)

1925-1939 – w diecezji pińskiej (do II wojny)
1925-1933 – ks. Lucjan ŻOŁĄDKOWSKI (p), 1926-1933 - ks. Stani-sław Karpowicz (pref)
1925 – (18.10) konsekracja kościoła, przez bp. Z. Łozińskiego , p.w. Podwyższenia Św. Krzyża
ok. 1930 – próba zbudowania nowej parafialnej (murowanej) świątyni przy ul. Mickiewicza.
1933-1939 – ks. Jan BORYSIUK (p, dz.), 1933-1934 – ks. Edward Zawadzki (w), 1933-1939 - ks. Stanisław Karpowicz (pref), 1933 - ks. F. Jankowski (pref), 1935-1936 – ks. Franciszek Piwowarski (w), 1935-1936 – ks. Kazimierz Staniewicz (w).
1933 – parafia liczy 4.100 kat., istnieją w mieście 2 parafie.
1934 – zbudowanie nowego drewnianego ogrodzenia wraz z murowaną bramą (z 1933 r.).
1935-1936 – budowa zaplecza parafii (plebania i dom parafialny)
1936 – parafia liczy ok. 8.000 kat.

1939-1945 – w diecezji pińskiej (czas II wojny)
1939-1945 – ks. Jan BORYSIUK (p), 1939-1942 – ks. Stanisław Karpowicz (w)
1939 – (17.09) wkroczenie wojsk sowieckich i początek represji wobec Kościoła rzymsko-katolickiego, m.in. zniszczono dom parafialny i plebanie.
1940 – wywożenie ludności polskiej w głąb ZSRR.
1941 – (26.06) wkroczenie wojsk niemieckich i początkowe odzyskanie swobód religijnych, później jednak represje wobec ludności polskiej.
1942 – (13.07) rozstrzelanie przez Niemców w ok. Baranowicz ludno-ści polskiej; wśród nich: ks. Józef Bartuszek (Zaostrowiecz), ks. Bolesław Bryczkowski (Krzywoszyn), ks. Tadeusz Grzesiak (Kleck), ks. Alojzy Karamucki (Iwacewicze), ks. Mieczysław Kubik (Nieśwież), ks. Władysław Kimczak (Porzecze), ks. Wincenty Kuraś michalita (Naśkówka), ks. Tomasz Męsior SAC (Nowosady), ks. Alfons Olszczuk (Nowa Mysz), ks. Władysław Pawłowski (Lesna), ks. Bolesław Rutkowski (Juszkiewicze), ks. Wincenty Studziński (Swojatycze), ks. Franciszek Uliński (Makijawszczyzna), ks. Władysław Warchapowicz (Hancewicze), ks. Wiktor Wierzbicki (Nowa Mysz).
1943-1944 – w szkole pedagogicznej uczy o. Leon HOROSZKO (wikariusz egzarchy unickiego).

1945-1989 – w diecezji pińskiej (po II wojnie)
1945-1949 – ks. Jan BORYSIUK (p)
1945 – ekspatriacja licznych rodzin katolickich do PRL
1949-1978 – ks. Stanisław ROGOWSKI (p, dz.)
1975 – w szpitalu miejskim umiera ks. Stanisław Szeplewicz, od 1960 r. „podziemny duszpasterz” ok. Baranowicz.
1979-1989 – dojeżdżał ks. Jerzy Rosiak z Pałoneczki

1989-1991 – w obszarze diecezji mińskiej
1989-1991- ks. Antoni HEJ (p)
1989 – początek rejestracji wspólnot religijnych w okolicach Baranowicz (np. Kroszyn)

1991-2009 – w odrodzonej diecezji pińskiej
1992-1999 - ks. Kazimierz WIELIKOSIELEC OP (p, dz.)
1992 – początek remontów zewnątrz świątyni
2000 -2001– ks. Tadeusz WOŁOS (SCI)
2005 – parafia w dekanacie baranowickim, diecezja pińska.
2009 – parafia dekanalna, w „Baranowicze Zachodnie”

 

( tekst p. Jana Fibka)


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (4) | dodaj komentarz

O Butrymańcach.

czwartek, 22 marca 2012 23:02

Butrymańce - siedziba gminy liczącej 2099 mieszkańców, o powierzchni 91,99 km2, do której należy 29 wiosek. Butrymańce leżą na zachód od Solecznik, przy granicy z Białorusią. W dawnych kronikach wymieniono rycerza nazwiskiem Putra, pochodzącego z wioski Butrymy, który miał walczyć pod Grunwaldem. Około 1600 roku Butrymańce i okolice należały do rodziny Houwaltów. Spośród licznej rodziny Houwaltów najbardziej znany to Krzysztof, syn Krzysztofa i Urszuli von Lőbenstein. Gdy wybuchła wojna polska z Kozakami, wezwany przez króla Jana Kazimierza, objął dowództwo nad piechotą polską. W 1652 r. otrzymał indygenat polski, zatwierdzony na sejmie 1662 r. i odmianę w herbie przez dodanie do niego Orła Białego. Krzysztof pozostawił dwóch synów, z których jeden osiedlił się na Litwie. Jedna gałąź mieszkała w majątku Nowe Rakliszki, niedaleko od miejscowości Butrymańce oraz w majątku w Onżadowie, Milwidach ówczesnej parafii turgielskiej.
W 1909 roku mieszkało w Butrymańcach około 3 tys. osób, a okoliczne dobra należały do Józefa hrabiego Tyszkiewicza. Kościół pod wezwaniem św. Michała Archanioła zaprojektowany przez Jana Podczaszyńskiego został zbudowany w 1799 roku z funduszy Jana Szrottera, barona, kapitana wojsk pruskich. Był początkowo kościołem filialnym bieniakońskim. Kościół jest drewniany, bezwieżowy, posiada cenne lichtarze pochodzące z XVIII wieku. Obok dzwonnica murowana z 1901 roku, ufundowana przez Paulinę z Puttkamerów Houwalt. Zachowały się groby rodzinne Houwaltów. W 1902 roku ks. Edward Rop, biskup wileński erygował samodzielną butrymańską parafię. Po 1905 roku zakazano grzebania na kościelnym cmentarzu, oprócz członków rodziny Houwaltów. W tej sytuacji Paulina Houwalt przyszła z pomocą parafii, ofiarowała ziemię na cmentarz, który został ogrodzony w 1912 r. murem kamiennym. W 1910 roku butrymańska parafia liczyła 3012 wiernych i należała do dekanatu raduńskiego.
W 1930 roku okoliczne majątki posiadali: Witold Houwalt (Narkuszki 269 ha, Rakliszki Stare 220 ha), funkcjonowała Kooperatywa „Braterstwo”. Do 1939 roku Butrymańce należały kolejno do gminy ejszyskiej, potem bieniakońskiej.
Na miejscowym cmentarzu znajduje się pięć mogił żołnierzy AK. Byli to żołnierze 77 pp. AK V batalionu 3 kompanii, (dowódca por. Jan Bobin „Kalina”) polegli 29 kwietnia 1944 w walce z litewskimi formacjami policyjnymi. Są tu pochowani: Władysław Gojrzewski „Figura’, Piotr Wojtkiewicz „Granat”, Józef Mickiewicz „Kret”, wszyscy ranni podczas bitwy, zostali następnie zamordowani przez Litwinów. 23 kwietnia 1996 r. odbyło się uroczyste poświęcenie pomnika. Na cmentarzu jest też grób Franciszka Wojciechowicza, dowódcy oddziału AK, rozbitego przez 34 zmotoryzowany pułk wojsk wewnętrznych NKWD 18 listopada 1944 pod Raściunami. Ponadto znajdują się mogiły innych partyzantów AK: Edwarda Zaleskiego i Józefa Milewskiego. Na butrymańskim cmentarzu spoczywają również niektóre ofiary spośród mieszkańców wsi Koniuchy, krwawo spacyfikowanej przez żydowsko -sowiecką partyzantkę w styczniu 1944 r.


Podziel się
oceń
0
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

Ciekawe teksty z "Ziemi Lidzkiej".

wtorek, 28 lutego 2012 23:14

Wiejskie losy

 

Przy wiejskiej szosie biegnącej z Lidy do Lipniszek, wśród sosnowych borów i gajów, w ustronnym i cichym miejscu znajdowała się wieś Ćwiermy. Przy drodze rosła wielowiekowa sosna, a przy niej stał krzyż, pozostający w wielkim poważaniu i szacunku wśród miejscowej ludności. Gdy krzyż był już nadgryziony zębem czasu, niektórzy z wiernych odłupywali drzazgi z drzewa krzyża i zabierali do siebie, do domów.
W 1935 r. zbudowano w tym miejscu kapliczkę i wieś z czasem stała się miejscem pielgrzymek wiernych z sąsiednich parafii. Zamieszczone poniżej zdjęcia krzyża i kapliczki pochodzą z 1939 r. Na odwrotnej stronie fotografii przedstawiającej kapliczkę umieszczono następujący tekst:
"Przy gościńcu z Lidy, 12 kilometrów od Lipniszek, od dawnych czasów, pod lasem stal krzyż drewniany przy sośnie. Krzyż ten ma wielką cześć u ludzi. Po burzy krzyż został obalony".
Mieszkaniec wsi Ćwiermy Stefan Walak (zmarł w 1987 r.), po swoim i żony Marianny uzdrowieniu postawił nowy krzyż i umieścił na nim figurę Zbawiciela. Pragnąc uszanować przywiązanie miejscowych ludzi do tego krzyża, proboszcz fary lidzkiej ks. Hipolit Bojaruniec przy pomocy ofiarnych parafian zbudował drewnianą kaplicę i poświęcił ją w 1935 r. W głównym ołtarzu ustawiono krzyż obleczony w miedzianą szatę. Kilka razy do roku odprawia się w tym miejscu mszę św., a w dzień Zielonych Świątek każdego roku przybywają do krzyża w Ćwiermach liczne pielgrzymki.
"Uwielbiamy Cię Chryste i błogosławimy Tobie, iż przez Krzyż Twój Święty świat odkupić raczył".
Przybywały tu pielgrzymki z parafii: lidzkiej, trokielskiej, berdowskiej i wielu innych w powiecie lidzkim i nie tylko. Niestety, nie sądzone było długo służyć ludziom tej uroczej, wiejskiej kapliczce. Nastały czasy programowego, rządowego ateizmu. Miejscowym wła­dzom była ta świątynka niczym sól w oku i na początku lat sześć­dziesiątych postanowiono ją zburzyć. Do sprawy tej zabrał się dyrektor miejscowego sowchozu w Dworzyszczach. Sprowadzono specjalnie trak­tor, z którego linę zaczepiono na dachu kaplicy. Traktorzysta, biedak, nie chciał wykonywać tej niewdzięcznej pracy, wręcz zbrodni, i specjalnie w silniku maszyny dokonał usterki, tak by nie ruszyła z miejsca. Posłano po sowchozowego mechanika i w końcu traktor uruchomiono, a kaplica runęła na ziemię. Przedtem pozwolono jednak wynieść wiernym krzyż z głównego ołtarza, który już raz, w 1920 r., doznał zniewagi i profanacji, gdy przejeżdżający obok niego czerwonoarmista porąbał go szablą.
Obecnie krzyż znajduje się w trokielskim kościele, z prawej stro­ny głównego ołtarza. W kościele tym stoi ró­wnież ławka kolatorska dziedziców Zachwatowiczów, którzy przed wojną dali ze swoich la­sów drewno na budowę kaplicy. Sosna, widoczna na fotografii za kap­licą, rośnie w tym sa­mym miejscu do dzi­siaj, otoczona młodym lasem. Z daleka widać, że jest to bardzo stare drzewo, będące zapew­ne świadkiem burzli­wych dziejów tej okolicy (w obwodzie ma 3,5 metra, a jego średnica wynosi przeszło 1 metr).
Los tego ciekawego drzewa był podobny do losu mieszkających tu ludzi. Patrząc na nie, ma się wrażenie, że przed sobą, w uścisku pnia i konarów, trzyma mniejszą sosenkę, niczym matka lub babcia otula i opłakuje swoją jedyną pociechę. Konary mają tak dziwaczne kształty i są tak niesamowicie splątane, że od razu widać, jak wiele burz i wiatrów targało nimi niemiłosiernie, a sosna bezskutecznie walczyła o swoje życie. Dzisiaj tylko jedna gałąź, na której zieleni się jeszcze igliwie, świadczy o tym, że owa sosna wciąż żyje - pozostałe konary są uschnięte, uległy wyczerpaniu w wielowiekowych zmaganiach z bezlitosną przyrodą i złym człowiekiem. Nieraz targała się na nią ręka złego człowieka, bo właśnie obok sowieccy geodeci postawili znak triangulacyjny, a że drzewo przeszkadzało im, więc próbowali je ściąć. Gdy tylko zaczęli je piłować, okazało się, że używana przez nich piła jest za mała, a z drzewa, jak mówią miejscowi ludzie, miała spłynąć smoła przypominająca swoją konsystencją krew. Geodeci mieli się przestraszyć i zaniechać powalania drzewa. Innym razem ktoś palił koło sosny ognisko i płomienie osmoliły pień.
Podobnie i los ludzi, mieszkańców tej niegdyś spokojnej i uroczej miejscowości, zmienił się nie do pozazdroszczenia. Wielu ją opuściło, przenosząc się do Lidy lub do innych miast i wsi. W Ćwiermach pozostali tylko starzy ludzie. W życie wsi, niczym nieproszony gość, wtargnęło miasto. Początkowo z jednej strony wsi oddano pod działki letniskowe kawał ziemi. W tym roku pod działki poszła urodzajna ziemia z drugiej strony wsi i obecnie sięgają one prawie do tego miejsca, gdzie stała kaplica. Powoli owo uświęcone miejsce przeobraża się z tego powodu w wysypisko śmieci, które znoszą tu nieświadomi dzialkowicze. Teraz miejscowa ludność nie ma ani dogodnego pastwiska dla bydła, ani ziemi pod własne przyzagrodowe działki, na których zazwyczaj sadzi się ziemniaki, a jeszcze do tego wszystkiego dochodzą spaliny z samo­chodów należących do dojeżdżających tutaj letników. Na to wszystko skarżą się bardzo starsi ludzie, nie mogąc uczynić nic, by poprawić swój los.

 

Stanisław Uszakiewicz


Męczennicy

Wspomnienie o aresztowaniach księży Polaków w Lidzie i okolicach przez żandarmerię niemiecką i rozstrzelaniu ich przez gestapo

 

Od 1 września 1941 roku jako starszy ministrant zostałem zaangażowany przez księdza proboszcza Win­centego Łabana do pełnienia obowiązków zakrystiana i kościelnego w drewnianym kościele parafii Niepokalane­go Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Lidzie na Słobódce. Byłem więc naocznym świadkiem aresztowania kap­łanów w tym kościele oraz w miarę ograniczonych moich możliwości śledziłem wydarzenia związane z przebywa­niem księży w więzieniu w Lidzie przy ul. Syrokomli. Ponieważ w dotychczasowych publikacjach znalazłem wiele nieścisłości pragnę w imię prawdy historycznej opublikować moje wspomnienie.

Kościoły lidzkie
1. Kościół parafialny pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego (farny) przy ul. Suwalskiej. Fundowany przez króla Władysława Jagiełłę w roku 1387, wymurowa­ny w roku  1770 przez ks. sufragana Tomasza Zienkowicza. W kościele tym na środkowym lewym filarze wisi starodawny obraz Matki Boskiej Różańcowej spro­wadzony przez oo. franciszkanów z Wizny na polecenie Władysława Jagiełły. Od okresu międzywojennego i w czasie okupacji hitlerowskiej dziekanem i proboszczem był ks. Hipolit Bojaruniec. Wikariuszem w tym kościele był ks. Stefan Śniegocki, wyświęcony na kapłana w 1941 roku.
2. Kościół ks. ks. Pijarów pod wezwaniem Św. Józefa Kalasantego przy ulicy Suwalskiej. W roku 1756 Ignacy del Campo Scipio, podstoli Wielkiego Księstwa Litews­kiego, starosta lidzki przeniósł z Werenowa ks. ks. Pijarów, którzy wymurowali klasztor, szkołę i kościół. Obec­nie w murach kościoła mieści się planetarium. W czasie okupacji hitlerowskiej posługę kapłańską w tym kościele pełnili księża:  rektor Klemens (imię zakonne) Marian Czabanowski, Kalasanty (imię zakonne) Stanisław Ró­jek, magister, po wojnie doktor filozofii Leonard (imię zakonne) Józef Pujdak.
3. Kościół drewniany pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny przy ul. Polnej na Słobódce, budowany od września do grudnia 1932 r. Założycielem parafii i budowniczym kościoła był ks. Stanisław Możejko. W mar­cu 1933 roku konsekrowano dzwony: największy imie­niem Św. Pawła, średni imieniem Św. Stanisława i sygnaturka imieniem św. Józe­fa. Od kwietnia 1937 roku proboszczem został ks. Win­centy Łaban. Wikariuszem był ks. Lucjan Mroczkowski.

Życie religijne w okupowanej Lidzie i okolicach
Do wypalonego w dniu 23 czerwca 1941 roku przez niemieckie bomby zapalające śródmieścia Lidy, po stocze­niu krwawych walk z okrążonymi wojskami Armii Czer­wonej, przed wieczorem 27 czerwca 1941 roku ulicami miasta przemieszczały się oddziały wojsk niemieckich podążających na Wschód. We wrześniu tegoż roku na plebani przy kościele na Słobódce zakwaterowane zostały oddziały hiszpańskie, udające się również wespół z sojusz­niczymi wojskami hitlerowskimi na front wschodni. Trzej księża kapelani Hiszpanie uczestniczyli siedząc w stallach kościoła w czterdziestogodzinnym nabożeństwie dnia 8 września.
Zimą na początku 1942 roku władze okupacyjne w Lidzie i na terenie okręgu lidzkiego zabroniły od­prawiania nabożeństw dla wiernych pod pretekstem kwa­rantanny dla zapobieżenia  rozprzestrzeniania się epidemii grypy. Dozwolone było tylko udzielanie sakramentów: chrztu, małżeństwa, namaszczenia chorych, oraz odpra­wianie nabożeństw pogrzebowych. Przed Wielkanocą przypadającą na 5 kwietnia pozwolono na odprawianie z wiernymi rekolekcji i słuchanie spowiedzi oraz udziele­nie komunii świętej. Pamiętam, że wieczorem 24 marca wypiekałem opłatki i przygotowywałem hostie i komunikanty na dzień 25 marca. Pozwolono także w Niedzielę wielkanocną odprawić Msze święte dla wiernych. Przez cały czas kwarantanny księża odprawiali codzienne Msze święte bez udziału wiernych przy drzwiach zamkniętych.
Wczesną wiosną 1942 roku w pobliżu Szpitala Garnizonowego w Lidzie nie­znany sprawca ranił żołnie­rza Wehrmachtu. Prawdo­podobnie na skutek odnie­sionych ran żołnierz zmarł. Niemiecki komisarz Okręgu Lidzkiego podał do wiado­mości mieszkańców Lidy, że jeżeli sprawca zamachu nic zostanie schwytany, roz­strzelanych zostanie dziesię­ciu zakładników.
W kwietniu 1942 roku białoruski urzędnik Jan Pinkiewicz z lidzkiego magist­ratu przybył do plebani na Słobódce i przedstawił miejscowym księżom polecenie władz okupacyjnych, nakazujące oddanie dzwonów. Ręce świętokradzkie strąciły trzy spiżowe dzwony z drewnianej dzwonnicy. W kościołach farnym i ks. ks. Pijarów także zabrano dzwony. Ludobój­czą decyzją władz hitlerowskich przeznaczone zostały na wykonanie armat - narzędzi śmierci i zniszczenia.

Otwarcie kościołów dla wiernych i aresztowania księży
Na początku czerwca 1942 roku władze okupacyjne zezwoliły na otwarcie kościołów dla uczestnictwa wier­nych. W dni świąteczne kościoły były szczelnie wypeł­nione.
Jest czwartek 29 czerwca 1942 r. w uroczystość świę­tych apostołów Piotra i Pawła. Drewniany kościół Niepo­kalanego Poczęcia N.M.P. w Lidzie na Słobódce zapełnił się ludem. Proboszcz, ks. Wincenty Łaban przygotowuje się w zakrystii do odprawienia sumy. Z plebani po śniadaniu powrócił do kościoła wikariusz, ks. Lucjan Mroczkowski. Oznajmił on księdzu proboszczowi, że w pierwszej zakrystii, do której wchodziło się od po­dwórza, czeka żandarm i chce rozmawiać z proboszczem. Można z nim mówić po polsku. Był to żandarm Kaletka pochodzący ze Śląska. Ksiądz proboszcz musiał krótko rozmawiać z żandarmem. Po chwili powrócił do zakrystii i oznajmił, że obaj z księdzem Mroczkowskim mają stawić się w żandarmerii. Pozwolono jeszcze odprawić cichą Mszę świętą.
Ksiądz Łaban od ołtarza powiadomił wiernych o tym, że władze wzywają obu duchownych do żandarmerii. Księża mieli nadzieję powrócić. Celebrans ksiądz Wincen­ty czytał werset z Introit, a potem tekst lekcji z Dziejów Apostolskich, rozdział 12 od wiersza 1 do 11 o pojmaniu przez Heroda i uwięzieniu świętego Piotra, o cudownym uwolnieniu przez Anioła zesłanego z nieba. "Teraz wiem prawdziwie, że posłał Pan Anioła swego i wyrwał mnie z ręki Heroda i z całego oczekiwania ludu żydowskiego." Jakąś nadzieję budziły czytane słowa Pisma Świętego. Może i oni - kapłani zostaną uwolnieni z rąk okrutnych żandarmów... Czytaniu Lekcji i Ewangelii towarzyszył szloch wiernych, a szept modlitw i brzmienia pieśni łączyły się z westchnieniami w jeden zespolony akord błagalnej modlitwy o wybawienie kapłanów z rąk nie­przyjaciół.
Po skończonej Mszy świętej ksiądz proboszcz wydaje polecenia, co należy ukryć, a co zostawić w zakrystii. Ze szczególną troską prosił o zachowanie ksiąg metrycznych, które z ogromnym wysiłkiem dziewczęta ze Słobódki i Piasków odtworzyły z ksiąg wypożyczonych w Kurii Metropolitarnej w Wilnie. Oryginalne księgi zostały za­brane przez władze radzieckie do Urzędu Stanu Cywil­nego w Lidzie przy ul. Suwalskiej i spłonęły w dniu 23 czerwca 1941 roku w czasie pożaru Śródmieścia pod­palonego bombami zapalającymi zrzuconymi z samolo­tów niemieckich.
Na ścieżce łączącej plebanię z kościołem oddalały się dwie postacie kapłanów: wysoka księdza Wincentego Łabana i niska księdza Lucjana Mroczkowskiego z żan­darmem, aż zniknęły za węgłem plebani.
W dniu tym aresztowany został również rektor Kole­gium Księży Pijarów, ks. Marian Czabanowski (w zakonie Klemens), przed wojną prowadzący Szkołę Handlową w Lidzie. Tego dnia aresztowano także pana Przewalskiego z ul. Polnej. Po południu pobiegłem do siedziby żandarmów kwaterujących w jednopiętrowych blokach kolonii urzędniczej przy ul. 29 Listopada. Wszedłem do jednego z budynków. Zamierzałem zapytać żandarmów
0  aresztowanych księży ze Słobódki. Otworzyłem drzwi, wszedłem do niedużej izby-poczekalni. W holu i w po­czekalni nie zastałem żandarmów. Nie było możliwości zapytać o los księży. Wyszedłem z siedziby żandarmerii i udałem się na Słobódkę do kościoła. W drewnianej świątyni błagałem Pana Boga o uwolnienie uwięzionych księży.
W ciągu kilku następnych dni aresztowano innych katolickich duchownych okręgu lidzkiego. W kościele na Słobódce nie odprawiano nabożeństw. Parafianie z dziel­nic Piaski i Słobódka, a także z podmiejskich wiosek w niedzielę i święta uczęszczali do kościoła farnego i do księży Pijarów. W farze lidzkiej dziekan, ks. kanonik Hipolit Bojaruniec był inwalidą poruszającym się z trud­nością. Nabożeństwa i Msze święte celebrował siedząc na obrotowym fotelu. Przy kościele księży Pijarów na wolno­ści pozostali księża: Stanisław Rójek i Józef Pujdak. Inni parafianie należący do kościoła na Słobódce, mieszkający w wioskach odległych od Lidy o siedem i więcej kilomet­rów uczęszczali do pobliskich kościołów w Krupowie i Białohrudzie.
Pomimo braku kapłanów w kościele pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny przez kilka tygodni w Głównym Ołtarzu pozostawał Najświęt­szy Sakrament. Ludzie wchodzili do kościoła przez bocz­ną zakrystię, śpiewali pieśni religijne, modlili się oddając cześć Chrystusowi ukrytemu w tabernakulum.
Na polecenie księdza dziekana jego wikariusz, ks. Stefan Śniegocki przyjechał dorożką przed kościół na Słobódce aby zabrać z ołtarza Sanctissimum i przewieźć do Kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego. Obecni w kościele śpiewali pieśni eucharystyczne. Młody kapłan okrył welonem puszkę z Najświętszym Sakramentem, pobłogosławił wiernych i odszedł od ołtarza do drzwi wejściowych. Z głównej nawy popłynęła pieśń - błaganie, przerywana szlochaniem ludzi: "Nie opuszczaj nas, Jezu, nie opuszczaj nas! Tyś powiedział, że na ziemi nie zo­stawisz nas samymi..." Za drewnianą bramą kościoła, ulicą Polną oddalała się dorożka wioząca księdza Stefana Śniegockiego i Jezusa zabranego z kościoła na Słobódce.
W najbliższą niedzielę w Farze lidzkiej na sumie ks. Stefan Śniegocki w kazaniu pocieszył parafian ze Słobó­dki, wzbudził nadzieję powrotu uwięzionych kapłanów i polecił zaufać Panu Bogu. W najbliższy poniedziałek aresztowano najmłodszego kapłana dekanatu lidzkiego, księdza Stefana Śniegockiego.
Władze więzienia lidzkiego zezwoliły przynosić posiłki aresztowanym kapłanom. Pełniący służbę wartowniczą w więzieniu policjanci, często Polacy, niejednokrotnie kierowani do pracy w policji przez polskie organizacje podziemne podawali uwięzionym księżom żywność. Gos­posia z plebanii na Słobódce, Genowefa Kozakiewicz codziennie obładowana koszykiem z garnkami napełnio­nymi gorącą strawą śpieszyła do więzienia przy ul. Syrokomlii, doręczała ją przez pełniących w więzieniu służbę policjantów księżom Łabanowi i Mroczkowskiemu.
W drugiej połowie sierpnia 1942 roku komisja gestapo z Baranowicz zwolniła z więzienia: rektora oo. Pijarów, księdza Mariana Czabanowskiego, dziekana z Wasiliszek, księdza Ignacego Cyryńskiego oraz mieszkańca dzielnicy Słobódka z ul. Polnej w Lidzie Przewalskiego (imienia nie znam). Fakt ten budził nadzieje zwolnienia pozostałych kapłanów z okupacyjnego więzienia w Lidzie.
Na początku września 1942 roku pociąg urlopowy (Urlaubszug) wiózł szlakiem kolejowym Wołkowysk - Li­da żołnierzy Wehrmachtu wracających z urlopu na front wschodni. Skład pociągu stanowiły wagony osobowe oznaczone symbolami Czerwonego Krzyża. Niemcy w ten sposób chcieli zabezpieczyć jadących na front żołnierzy przed bombardowaniami. Miedzy stacją Białohruda a sta­cją Lida na wysokości wsi Dalekie odległej od Lidy około 8 do 10 kilometrów pociąg trafił na miny i na skutek eksplozji wyleciał w powietrze. Miny podłożyli na tory partyzanci. Z wiosek znajdujących się w pobliżu torów: Raklowce, Dalekie, Dud ary, należących do parafii w Li­dzie na Słobódce władze okupacyjne aresztowały doros­łych mężczyzn. Jako parafianie księży Łabana i Mroczkowskiego dzielili ze swymi duszpasterzami tragiczne losy więźniów. Do trosk aresztowanych księży doszła obawa o losy rodzin uwięzionych parafian.
Rano dnia 23 grudnia 1942 roku moja kuzynka Maria Wolska, pracująca w lidzkim szpitalu miejskim jako pielęgniarka,  po  nocnym  dyżurze powiadomiła mnie o tym, że do szpitala przywieziono z więzienia księży, wśród których był ksiądz Mroczkowski. W szpitalu nie byli oni pilnowani przez straż więzienną, ani przez żandar­mów.
W szpitalu w trzyosobowym pokoiku na oddziale zakaźnym przebywali księża więźniowie: Józef Bujar, przełożony zakładu salezjańskiego w Kurhanie, staruszek okryty bielą włosów, o smutnym wyrazie twarzy, Lucjan Mroczkowski, oraz Stefan Dobrowolski, proboszcz z pa­rafii Bielica, z dobrodusznym uśmiechem na twarzy. W godzinach porannych przybyłem do szpitala i od­wiedziłem przywiezionych z więzienia księży. Ksiądz Mroczkowski prosił mnie, abym przyniósł paramenty mszalne z kościoła do szpitala oraz wino mszalne, hostie i komunikanty. Pomimo choroby i losu więźnia pragnął wśród chorych pełnić kapłańską misję przez słuchanie spowiedzi, udzielanie sakramentu namaszczenia olejami świętymi, przez odprawianie Mszy świętej i udzielanie Komunii świętej. Prośba księdza Lucjana została speł­niona. Jeszcze w tym samym dniu 23 grudnia prezes Komitetu Kościelnego Jerzy Markiewicz przyniósł do szpitala z kościoła to o co prosił ks. Mroczkowski. Codziennie w pokoiku szpitalnym odprawiał Bezkrwawą Ofiarę Chrystusa, posilał chorych i pozostałych dwóch kapłanów Chlebem Aniołów, spowiadał, pocieszał cier­piących, niósł ludziom słowa nadziei, wiary w lepszą przyszłość. Był bardzo potrzebny chorym. Ks. Mrocz­kowski z radością mówił do mnie o tym, że aresztowani parafianie z wiosek przytorowych na skutek wysadzenia w powietrze pociągu z wojskiem - przed świętami Bożego Narodzenia  1942 r.  zostali zwolnieni z więzienia do domów. Dzielił się też ze mną zasłyszaną wieścią o zwol­nieniu kapłanów do domów na okres Świąt. Przyjąłem podaną mi wiadomość jako mało prawdopodobną po­głoskę.
W wieczór wigilijny z moim ojcem ustawialiśmy i de­korowaliśmy stajenkę w bocznym ołtarzu kościoła na Słobódce. Z cieniów zapadającego zmroku w świątyni wyłoniła się znana mi i niewysoka postać księdza Lucjana.
Jeszcze ciemności nocy otulały znękany wojną świat, a już w kościele na Słobódce, nad ranem pierwszego dnia Świąt Bożego Narodzenia 1942 roku przy świetle dwóch świec odprawiali po trzy Msze święte kapłani - więź­niowie: ks. Alfons Borowski, proboszcz parafii Lack i miejscowi księża, proboszcz Wincenty Łaban oraz wika­riusz Lucjan Mroczkowski. Kilka wtajemniczonych osób w nawie kościoła modliło się cicho. Boskie Dzieciątko przed tysiąc dziewięćset czterdziestu dwu laty drżące z zimna i kapłani Chrystusa, pozbawieni wolności byli sobie najbliżsi teraz, w cierpieniu.
Po Świętach często odwiedzałem w szpitalu księdza Lucjana. W czasie naszej rozmowy ksiądz wyjawił mi zamiar udania się do plebanii wieczorem 6 stycznia 1943 r. w celu odprawienia Mszy świętej wczesnym rankiem w swoim kościele 7 stycznia w niedzielę w dniu imienin. Drogę ze szpitala do plebanii przeszedł ze mną pod osłoną zapadającego zmroku. Ja wyższy od księdza Mroczkowskiego szedłem przodem zasłaniając go przed spojrzeniami mijających przechodniów. W dniu swego Patrona ks. Lucjan odprawił Mszę świętą przy głównym ołtarzu kościoła na Słobódce. Już było widno, kiedy ksiądz Lucjan idący za mną wracał peryferyjnymi ulicami Lidy do szpitala miejskiego. Czekali na niego kapłani-współwięźniowie i chorzy spragnieni pociechy i praktyk religij­nych.
Pozostanie zapewne tajemnicą co mogło skłonić na­czelnika lidzkiego więzienia Bittnera do wydania zezwole­nia aresztowanym kapłanom na opuszczenie więzienia i udanie się do domów w wieczór wigilijny i w święta Bożego Narodzenia. Nie wiadomo dlaczego naczelnik Bittner nie dopełnił obowiązku przydzielenia strażnika do pilnowania w szpitalu uwięzionych kapłanów. Mówiono, że Bittner proponował nawet księdzu Łabanowi ucieczkę, lecz ksiądz proboszcz nie zgodził się na opuszczenie więzienia bez wikariusza, z którym był aresztowany.
W połowie stycznia 1943 roku z więzienia do szpitala przewieziono księdza Wincentego Łabana oraz probosz­cza (imienia i nazwiska nie znam) z parafii Pielasa. Ksiądz z Pielasy był Litwinem.
W święto Matki Boskiej Gromnicznej (2 lutego) 1943 roku kapłanów ze szpitala przewieziono do więzienia. Krążyły wieści o tym, że komisja gestapo z Baranowicz ma przyjechać do Lidy i rozpatrzyć sprawę aresztowanych księży. Z przyjazdem tej komisji wiązano nadzieję uwol­nienia księży z więzienia. Faktycznie zwolniono kilku księży narodowości białoruskiej oraz księdza Litwina, proboszcza z Pielasy.
W kilka dni przed 10 marca 1943 r. zmarł w więzieniu lidzkim ks. Józef Bujar - salezjanin z Kurhanu. Zwłoki jego potajemnie przeniesiono z więzienia i pogrzebano na starym lidzkim cmentarzu katolickim przy ul. Grażyny w pobliżu cmentarnej kaplicy.

Mieczysław Pujdak

 

Przelotowe miasto z tracycjami
(Lida i okolice we wspomnieniach pani Janiny Burakowej)

 

Lida przed wojną była miastem przelotowym - tędy jechało się do Wilna, Nowogródka, Mołodeczna, Baranowicz i Grodna, ale była też ośrodkiem o wielkim podłożu historycz­nym, starającym się przed 1939 r. dbać o swoje tradycje. Stąd też spotkało się tutaj bardzo wiele interesujących osób, emanują­cych wykształceniem i wielką kulturą, a przy tym wspaniałych społeczników. Nadawali oni miastu charakter bardzo sym­patyczny. No bo jakże inaczej, niż sympatycznym, można nazwać lokalny obyczaj całowania wszystkich dziewcząt w pra­wosławną Wielkanoc. Korzystali z tego zarówno prawosławni Białorusini, jak i katoliccy Polacy, a dziewczęta obcałowywane były również bez względu na wyznanie. Albo ślizgawka na zamku Giedymina - ileż radości dawała szalona jazda na łyżwach tzw. płaścinkach.
W ogóle młodzież była wtedy też zupełnie inna niż dzisiaj. Przy swojej szczerej radości i sympatii, zauważało się wielki patriotyzm, czego dowodem była danina najpiękniejszych dni młodości i krwi oddana przez młodych lidzian podczas wojny. Większość lidzkich "sztubaków" zasiliła szeregi 77 lidzkiego pułku AK i nie zawiodła... Lasy nadniemeńskie, wiejskie cmen­tarze pełne są grobów tych, którzy oddali dobro największe - życie.
Skąd ten zapał? Komu go zawdzięczać? Odpowiedź jest prosta - odpowiednie wychowanie w domu i szkole, a przede wszystkim obcowanie ze wspaniałymi nauczycielami. Takimi byli i pozostali w mojej pamięci: prof. Eugenia Bogucka, polonista Brylski, dyrektor Henryk Żeligowski, który był bra­tankiem słynnego gen. Lucjana Żeligowskiego. Oczywiście do tego grona należy doliczyć również księży - rektora Alojzego Napieracza i prefekta Ludwika Ruska.
Każdy lidzianin zna, chociażby ze słyszenia, tragiczny los nauczyciela ze Szkoły Powszechnej Nr 5, położonej koło Zamku -  Jerzego Pazurkiewicza "Bakłażca". Ci, którzy przebywali w Lidzie w lutym 1945 r., pamiętają wstrząsającą egzekucję w centrum miasta, kiedy NWKD powiesiło publicznie tego wspaniałego człowieka.
Lida miała w ogóle szczęście do ludzi z inicjatywą, żeby wspomnieć tu na przykład Jana Bożka - nauczyciela, będącego jednocześnie założycielem przedwojennej "Ziemi Lidzkiej" i jej pierwszym redaktorem naczelnym w 1936 r. Po nim dopiero przyszedł Władysław Abramowicz, piastujący funkcję "naczel­nego" aż do września 1939 r. Jego kolegą redakcyjnym był Michał Ławrynowicz, człowiek o wielkiej kulturze. Do grona inteligencji zaliczali się również lekarz powiatowy dr Sopoćko, czy burmistrz Zadurski.
W Lidzie bywał w tym czasie słynny Juliusz Kłos, dobry znajomy mojego ojca, autor jednego z najbardziej znanych przewodników po Wilnie.
Chociaż Lida była tylko miastem powiatowym, ale posiadała aż trzy kina: "Era", "Edison" i "Maleńkie". Chlubiła się nowoczesną Szkołą Powszechną im. Gabriela Narutowicza na Wygonie. A sklepy? Kowieński prowadził sklep tekstylny, swoje sklepy posiadały również siostry Berdowskie. Najlepszą cukier­nią w mieście była "Amerykanka".
Niezmiernie interesujące były także okolice Lidy z ich wsiami, zaściankami i majątkami, w których kwitło bujne życie towarzyskie i kulturalne. Sama wychowałam się w niewielkim mająteczku - resztówce, w Janowszczyźnie, należącej do mojego ojca. Spośród naszych sąsiadów i znajomych pamiętam, że w Strzelnicy majątek posiadała pani Sieklucka, a jedna z jej czterech córek wyszła zamąż za starostę Zdanowicza. Właściecielem Hołdowa był Antoni Wołłejko, aresztowany przez bolszewików 2 XI 1939 r., natomiast pod Borkiem gospodarzył inż. Wincenty Wołłejko, wykładowca w Dąbrowie Górniczej. Rodzina Dobrzańskich, władająca Antonowcami, odkupiła ten majątek od adwokata Parczewskiego. Była też i żydowska rodzina ziemiańska - państwo Kupińscy z Tarnowa koło Białohrudy, którzy na święta wielkanocne przysyłali nam w pre­zencie macę.
W ogóle wieś lidzka miała mnóstwo swoich uroków, cieka­wych obyczajów. Któż dzisiaj pamięta o takich potrawach, jak podkałodka, czy saładucha - prosta potrawa, na którą składał się zasłodzony pod płomieniem rozczyn z mąki, podawany z ziemniakmi. Miasto było polsko-żydowsko-białoruskie, ale w Lidzie dominował głównie język polski, natomiast wieś posługiwała się językiem tzw. "prostym", a podział narodowo­ści, chociaż mieszkańcy wsi w swojej masie mówili właśnie tym językiem "prostym", był równie prosty - kto chodził do cerkwi, był Białorusinem, prawosławnym, a katolicy uważali się za Polaków, chociaż były i wyjątki od tej reguły. Pamiętam chociażby popa prawosławnego z Hołdowa - Śliża, który uważał się za prawosławnego Polaka.
Owe urocze, sympatyczne czasy minęły bezpowrotnie we wrześniu 1939 r. Przyszli Sowieci, pojawił się strach przed wywózkami, aresztowaniem. Potem Niemcy, trzeba było się bronić. Powstała Armia Krajowa, do której ściągnęła cała patriotyczna młodzież. Jedni szli z nakazu patriotycznego, inni, by uniknąć aresztowania, czy deportacji na roboty do Niemiec. Las stał się domem dla wielu ludzi.
I tylko czasami, w pamięci pojawia się wesoła piosenka śpiewana w Lidzie przed wojną, jakby na przypomnienie lepszych, weselszych czasów, które odchodzą wraz z ludźmi...:
Tam na Roślakach głos słychać z dala,
banda sztubaków, tam się opala.
Książki pod pachą, wesoło w głowie.
Słuchaj sztubaczko, co ja ci powiem:

Nie kochaj złego chłopaka
lecz całym sercem kochaj sztubaka.
Sztubak wesoły, nic go nie boli.
Za wszelką cenę wagary woli.

A po wagarach jeszcze weselej,
Gdy odprowadza sztubaczek wiele.
Świat się zmienił, mówią - rozpusta!
Niech żyją słodkie sztubacze usta!
(Wysłuchał i spisał R. K.)



Podziel się
oceń
0
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

Mój nowy blog o...wszystkim!

poniedziałek, 13 lutego 2012 22:24

Zapraszam wszystkich moich wiernych Czytelników do odwiedzania mojego nowego bloga pt. "Mały wielki świat". O czym w nim piszę? Praktycznie o wszystkim- o mojej fascynacji genealogią i historią, trochę o naszej rzeczywistości, o naszym trochę zmienionym świecie. A zresztą sami zobaczcie. Polecam!

http://zefir454.blogspot.com/


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (1) | dodaj komentarz

Wspomnienia z Polesia.

niedziela, 08 stycznia 2012 21:55

"Moi Kochani!
Raisa Dąbrowska, Otwock; Korekta: B.M.
Jestem Poleszuczką z dziada pradziada, a moje rodzinne strony to okolice powiatu Janowa Poleskiego, obecnie przemianowanego na Iwanowo. Los tak zrządził naszą rodziną, że okrutna druga wojna światowa spowodowała rozstanie się z Polesiem. Byłam wtedy dopiero podlotkiem, ale tę rodzinną Ziemię wspominam do dzisiaj z nostalgią.
Tak się złożyło, że niedawno moja znajoma pożyczyła mi książkę o leżącym na Polesiu miasteczku pt. „Moje Telechany" i numer „Echa Polesia" poświęcony poleskiej miejscowości Hancewicze. Nocami nie spałam czytając kolejno jedno i drugie, a to wywołało we mnie prawdziwy płomień tęsknoty za rodzinnym Polesiem. Zostałam całkowicie pochłonięta wspomnieniami z dzieciństwa, a zamglone odległymi latami obrazy naszego domu i jego otoczenia stały się znowu wyraziste. Teraz myśli moje powracają ciągle do naszej kochanej chatynki, gdzie często siadywałam na jej progu, wygrzewając się w porannym słoneczku. Na rabatkach przy domu brzęczały pszczуłki zbierając nektar z kwiatów, na drzewach śpiewały ptaszki, a rosnące przy naszym domu kwitnące bzy i kaliny cudownie pachniały.
Myśli moje lecą też do niewielkiej rzeczki płynącej w pobliżu naszej zagrody. Ja i moje rodzeństwo latem codziennie kąpaliśmy się w jej nagrzanej słonkiem wodzie. Brzegi tej rzeczki porastały miękką trawką i niezapominajkami, zwane u nas niezabudkami. Rуsł też tatarak, ktуrym na Zielone Świątki upiększaliśmy nasz dom. Pomiędzy tą rzeczką i naszą zagrodą rosły dorodne olchy, gdyż wiosną teren ten był mocno podmokły. Z drugiej strony zagrody znajdowało się spore wodne oczko otoczone dużymi wierzbami. Każdego wiosennego pogodnego wieczoru, płynął stamtąd żabi rechot, ale dla nas dzieci był to piękny żabi chуr. Latem ja i moje rodzeństwo często bawiliśmy się na tej sadzawce ochlapując wzajemnie wodą, a zimą jeździliśmy po niej na drewnianych łyżwach. Za naszą wioską rуsł sosnowy las, w którym zbieraliśmy dorodne borowiki i inne grzyby. Ten las i naszą wioskę przecinały tory wąskotorowej kolejki, biegnącej z Janowa Poleskiego do Kamienia Koszyrskiego. Kiedy usłyszeliśmy gwizdanie jadącej jeszcze przez las kolejki biegliśmy w stronę torów, aby przyjrzeć się parowozowi i wagonikom.
Parę lat temu odwiedziłam moją rodzinną wioskę i w ogóle jej nie poznałam. To było dla mnie bardzo przykre. Naszego domu nie ma, na jego miejscu stoi inny. Po rzeczce płynącej obok naszej zagrody i stawie nie zostało nawet śladu, a rosnące nad nimi olchy i wierzby znikły. Torów wąskotorowej kolejki też nie ma, a wieś rozrosła się w dużą osadę i jest zabudowana nowymi domami.

Zniknął całkowicie wizerunek mojej rodzinnej wioski, ocalała tylko jej nazwa. Jednak w mojej duszy pozostał obraz tej Małej Ojczyzny taki, jaką ona była w dawnych latach mego cudownego dzieciństwa. Wspomnienia te zostały dosłownie ozłocone podarunkiem losu, jakim stało się przeczytanie wypożyczonego numeru „Ech Polesia" i książki o Telechanach, gdzie są fragmenty poświęcone mojej rodzinnej okolicy. Wydarzenie to mocno ożywiło i utrwaliło pamięć tamtych lat. Przekonana jestem, że do końca mojego życia.
Kochana Redakcjo, jestem dla Was pełna największego szacunku za szlachetną ideę utrwalania pamięci o nasze rodzinnej Ziemi. Życzę Wam zdobywania na tym polu coraz większych sukcesów.
Serdecznie wszystkich Was pozdrawiam."
 
Mam nadzieję, że w najblizszym czasie opublikuję więcej takich wspomnień. Kto wie, może moi Czytelnicy przyślą do mnie swoje wspomnienia z tamtych terenów?

 


Podziel się
oceń
2
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

Wesołych Świąt!

piątek, 23 grudnia 2011 23:14

 

Cały świat się w radość stroi
 w dzień narodzin Chrystusowych.
 Ślę więc życzenia serdeczne,
 zawsze świeże choć odwieczne:
 zdrowia, szczęścia i wesela
 niechaj Dziecina Wam udziela.


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (1) | dodaj komentarz

Rozmaitości.

piątek, 21 października 2011 22:18

Muszę na wstępie przeprosić moich Czytelników za dłuższą bezczynność na moim blogu, ale spowodowane to jest chwilowym brakiem czasu spowodowanym natłokiem innych zajęć. Nie oznacza to jednak, że nie czynię wysiłków związanych z poszukiwaniami moich przodków.

Zaangażowany jestem w ostatnim czasie w pomoc innym osobom poszukujących swych korzeni. Proszę o zrozumienie także tych, którzy prosili mnie wcześniej o pomoc. Robię to systematycznie, ale nie zawsze mogę pomóc natychmiast i nie wszystkim naraz, dlatego też proszę o wyrozumiałość...

 

Nieznana siostra mojego ojca?

Jakiś czas temu napisała do mnie zza granicy Pani Elżbieta, która przysłała mi wiarygodną informację na temat rodzeństwa mojego ojca. I tu rewelacja- okazuje się, że małżeństwo Pławskich ( moich dziadków) miało nie ośmioro, ale dziewięcioro dzieci. Ostatnim z nich, o którym do tej pory nic nie wiedziałem, była ich córka- Malwina! Zapewne nazwana tak na część swej matki. Malwina wyszła za mąż za Jana Łapkowskiego, który zmarł całkiem niedawno, bo w roku 2004 i jest pochowany na cmentarzu w Gubinie.

Do tej sprawy jeszcze zapewne wrócę...


Podziel się
oceń
0
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

O Żyrmunach.

poniedziałek, 15 sierpnia 2011 22:08

Pisałem kiedyś o Żyrmunach- dawnej siedzibie rodowej Butrymów. Znalazłem ciekawy tekst opisujący historię tej miejscowości, której ważnym elementem była rodzina Butrymów.

 

Niegdyś miasteczko, obecnie wioska Żyrmuny (Żyrmony, Żermony, Szyrmuny, Szirmuni) nad rzeczką Żyrmunką, jest położona 14 km na pn. od Lidy, przy starym trakcie wileńskim, obecnie szosie Lida-Wilno. Do r. 1795 należała do pow. lidzkiego w woj. wileńskim, wraz z którym po trzecim roz­biorze znalazła się w granicach Rosji, w obrębie guberni wileńskiej. W II Rzeczypospolitej należała do pow. lidzkiego, który w nowym podziale administra­cyjnym został dołączony do woj. nowogródzkiego. W październiku 1939 wła­dze radzieckie przekazały te tereny Republice Białoruskiej. Obecnie należy do rejonu woronowskiego w obwodzie grodzieńskim.

Nazwa miejscowości pojawia się w źródłach w r. 1413, kiedy w Horo­dle przyjęty został do h. Topór Jan Sowiczewicz Butrym z Żyrmun (zm. po 1426), marszałek hospodarski w. księcia Witolda, najprawdopodobniej syn Sowicza Butryma (ponoć siostrzeńca Biruty Kiejstutowej), w r. 1392 straco­nego z rozkazu Władysława Jagiełły za zabójstwo jego zausznika Wojdyły. Kolejnym posiadaczem majętności był syn Jana, Jerzy Butrym (zm. po 1435), podobnie jak ojciec piastujący urząd marszałka dworskiego. Być może po­przez małżeństwo kolejnym właścicielem został Konrad Kuczuk h. Siostrze­niec, który w dokumencie z 1 VII 1436 określił się jako dziedzic Żyrmun.
Niedostatek źródeł uniemożliwia określenie charakteru jego praw do tej ma­jętności, gdyż najwyraźniej posiadał je również współrodowiec Butrymów, Aleksander Montowt h. Topór, właściciel sąsiednich Solecznik. Znajduje to potwierdzenie w sporze o prawo do dziedziczenia, jaki w r. 1497 toczyli wnu­kowie obu wymienionych: Michał Aleksandrowicz Montowtowicz oraz Woj­ciech Janowicz Kuczukowicz. Zwyciężyły racje pierwszego, gdyż następnym dziedzicem został jego syn, wojewoda kijowski Jurij Michajłowicz Montow­towicz (zm. 1508), który umierając bezpotomnie "żeby nie przepadły jego bli­skim nawet po jego śmierci", zapisał Żyrmuny żonie, Helenie Kieżgajłównie, ta przekazała je jednak swemu bratu Stanisławowi Janowiczowi Kieżgajle, który po jej śmierci w r. 1511 procesował się z Jakubem Montowtowiczem; ten ostatni uzyskał prawo wykupu dóbr. W r. 1528 nadal nie wykupione Żyrmuny trzymał Stanisław Stanisławowicz Kieżgajło, starosta żmudzki, kaszte­lan trocki (zm. 1532). W r. 1530 oddał je w zastaw Olbrachtowi Gasztołdowi (zm. 1539), przejęty następnie przez Stanisława Gasztołda (zm. 1542), od którego wróciły wówczas do Kieżgajłów. W r. 1563 stanowiły własność Mi­kołaja Radziwiłła "Czarnego", wojewody trockiego, hetmana w. lit. Po wy­gaśnięciu męskiej linii Kieżgajłów, z których ostatnim był Stanisław Mikołajowicz (zm. 1554), fortuną podzielili się potomkowie sióstr jego ojca: Barba­ry Zawiszyny i Anny Szemiotowej. Żyrmuny przypadły wówczas Janowi Zawiszy, gdyż jako ich kolejny właściciel występuje jego syn Jan, wojewoda witebski, żonaty z Anastazją Tryznianką. Małżonkowie dokonali w r. 1624 od­nowienia uposażenia parafii żyrmuńskiej. Na tzw. radziwiłłowskiej mapie Litwy, rytowanej w r. 1613 przez Tomasza Makowskiego, Żyrmuny zazna­czone są jako miasto. "Na Żyrmunach" notowani byli kolejno: Jan i Anasta­zja Tryznianką Zawiszowie, ich syn Mikołaj z żoną Elżbietą (Halszką) z Tyszkiewiczów, następnie jej bratanica Helena Tyszkiewiczówna Mikołajowa Szemiotowa i kolejno jej potomstwo: Michał, Władysław, Krystyna, Elżbieta Frąckiewiczowa, Marianna Bielikowiczowa, następnie zaś córki Michała i Władysława Szemiotów: Ludwika Wołłowiczowa i Anna Guzelfowa. Na­stępnym właścicielem dóbr był Ignacy Anicet Zawisza, marszałek nadwor­ny lit. (zm. 16 VIII 1738), po czym majątek ponownie trafił do Radziwiłłów poprzez małżeństwo Barbary z Zawiszów Kieżgajłowny (1690-1762) z Mikołajem Faustynem Radziwiłłem (1688-1746). Kolejnym dziedzicem Żyrmun był ich syn Stanisław (1722-1787), generał-porucznik wojsk litewskich, żonaty z Karoliną z Pociejów, a następnie ich syn Mikołaj (1751-1811), szef regimen­tu gwardii konnej litewskiej, ożeniony z Franciszką Buttlerówną. W r. 1734 August II Mocny potwierdził Żyrmunom prawo magdeburskie. Ostatnim z Radziwiłłów właścicielem majątku był syn Mikołaja, także Mikołaj (1791-1853), żonaty z Wiktorią z Narbuttów. Ich córka Maria (1830-1902) wniosła Żyrmuny Michałowi Tyszkiewiczowi (1828-1897). W posiadaniu Tyszkiewiczów nie pozostały długo, po powstaniu styczniowym należały do Szwanebachów, około r. 1909 były własnością Anny Szwanebach (Swanebach). W r. 1923 majątek kupił Aleksander Meysztowicz, działacz społeczny i poli­tyczny, minister sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej, który w r. 1928 sprzedał go Józefowi Druckiemu-Lubeckiemu. Ostatnimi - do r. 1939 - wła­ścicielami byli Jelscy.

 

 Parafia

Parafia żyrmuńska powstała przed r. 1437, kiedy wzmiankowany jest komendariusz, pleban kowieński Jan. Nie zachował się dokument fundacyjny, wobec czego trudno rozstrzygnąć, czy zasługę jej utworzenia przypisać Butrymom, czy też Kuczukom. Nie wzmiankuje jej najstarszy spis świątyń die­cezji wileńskiej, sporządzony w r. 1522 przez ks. Jana Albinusa, jednak figu­ruje w spisach podatkowych z lat 1553-1559, kiedy należały do tzw. klucza trockiego. Rejestr dokonany w r. 1669 z okazji synodu diecezjalnego, wy­mienia Żyrmuny w dekanacie lidzkim. Pozostając stale w tymże dekanacie, parafia wraz z nim przeszła w r. 1991 do diecezji grodzieńskiej. Sąsiaduje z parafiami w Trokielach, Lidzie, Raduniu i Ossowie.
Lista proboszczów żyrmuńskich, sporządzona na podstawie dostępnych materiałów przedstawia się następująco:

Maciej Szarkiewicz (1624-1666),

Władysław Makowski (1666-1668),

Maciej Alojzy Kuncewicz (1668-1686),

Łukasz Bettinus Locatelli (1686-1696),

Maciej Witkowski (1696-1720),

Jan Przyjałgowski (1721-1739),

Stanisław Antoni Ungier (1739-1756),

Jakub Kobyleński (1757-1759),

Jan Kieniewicz (1759-1786),

Franciszek Brunon Odrowąż z Kurzan Wysocki (1786-1813),

Stanisław Szafkowski (1813-1827),

Józef Kalasanty Samkowski (1827-1833),

Jan Narkiewicz (1833-1850),

Je­rzy Danilewicz (1850-1861),

Tomasz Szamański (1862-1877),

Zygmunt Ko­ścią (1877-1879),

Romuald Stecewicz (1879-1882),

Maur Iwaszkiewicz (1882-1890),

Klaudiusz Antonowicz (1890-1891),

Henryk Bolcewicz (1891-1903),

Feliks Garbatowicz (1903-1904),

Bolesław Sperski (1904-1907),

Jó­zef Zero (1907-1909),

Zygmunt Czarkowski (1909-1911),

Adam Sokołowski (1911-1921),

Ignacy Ejner (1921-1924),

Stefan Aleksander Wierzbowski (1924-1928),

Ignacy Branicki (1928-1948),

Wacław Bekisz (1956-1964),

Stanisław Pacyna (1988-1995),

Henryk Jabłoński (1995-1999).

Obecnie do kościoła żyrmuńskiego dojeżdża z pobliskiego Osowa Jan Pieciun.
Bractwo Różańcowe przy kościele żyrmuńskim zostało ufundowane w r. 1739 dzięki legatowi Wojciecha Stecewicza, powiększonemu w r. 1747 przez Stanisława Radziwiłła. Przed pożarem kościoła ok. r. 1777 działało prężnie, później jednak podupadło, co opisuje wizytacja z r. 1782, lecz do­trwało do r. 1863. W r. 1929 zostało kanonicznie erygowane Arcybractwo Ró­żańcowe i Zgromadzenie III Zakonu św. Franciszka Serafickiego, od r. 1937 istniała Krucjata Eucharystyczna a w r. 1939 także Katolickie Stowa­rzyszenie Młodzieży.
Pierwszy szpital w Żyrmunach został zbudowany w latach 1624-1666, przez proboszcza ks. Macieja Szarkiewicza. W r. 1739 był stary i bliski ru­iny, w r. 1757 zyskał zapis od Stanisława i Karoliny z Pociejów Radziwił­łów, a w r. 1781 został gruntownie wyremontowany i rozbudowany. Ko­lejny budynek szpitalny został wystawiony w latach 1924-1928, lecz nie spełniał tradycyjnych funkcji, gdyż zamieszkiwali w nim organista i kościelny i znaj­dowała się tam salka parafialna.
Z przywileju fundacyjnego z r. 1624 wynikało, że proboszcz miał utrzy­mywać szkółkę parafialną, jednak pierwsza relacja o jej istnieniu pochodzi dopiero z r. 1782, a kolejne z lat 1804 i 1805. Rozkwit szkółki przypadał na okres 1826-1831; po powstaniu listopadowym została zamknięta przez rząd rosyjski.

Tekst na podstawie artykułu Doroty Piramidowicz, który ukazał się na łamach pisma "Ziemia Lidzka".


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

O rodzie Strawińskich.

środa, 03 sierpnia 2011 17:36

Do napisania tego cyklu o rodzinie Strawińskich zachęciła mnie niejako moja internetowa znajoma z Mazur, szukająca korzeni swych przodków wywodzących się z rodziny Strawińskich. Oto pierwszy materiał przedstawiający dosyc ogólnie historie tego rodu.

 

Rody Strawińskich na Litwie

Według Niesieckiego, na Litwie były trzy rody Strawińskich: jeden herbu Przyjaciel, używający przydomka Skirmunt, drugi herbu Hypocentaurus, wywodzący się ze Żmudzi i trzeci herbu Sulima, którym to herbem pieczętował się już Zawisza Czarny. Od kiedy Strawińscy zaczęli pieczętować się tym herbem (Sulima) - nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że ród ten wydał wielu świetnych Polaków.

Ród Strawińskich herbu Sulima zbadał z rzetelną skrupulatnością znany polski muzykolog Ludwik Erhardt, ze względu na słynnego kompozytora rosyjskiego, któremu w 1978 r. poświęcił swą piękną opowieść monograficzną pt. "Igor Strawiński", za którą to podaję niżej całą "sagę":

Z anonimowej przeszłości ród Strawińskich wyłania się w połowie XVI wieku wraz z postaciami czterech braci Strawińskich: Marcina, Balcera (Baltazara), Erazma i Krzysztofa oraz ich brata stryjecznego Adama. Musiał to być już wtedy ród znaczny. Marcin, kasztelan miński (według Kojałowicza - witebski), żonaty z Kopciówną, pożyczał pieniądze Stefanowi Batoremu na wyprawę moskiewską, swoją córkę Zofię wydał za Hrehorego Sapiehę, syna Hieronima Maksymiliana ożenił z Anną Sapieżanką. Z Zofią z Sapiehów ożeniony był także jego brat Balcer (Baltazar), najpierw poseł na sejm 1598 roku, później starosta mozyrski i nareszcie wojewoda miński. Erazm pułkownikiem był królewskim. Krzysztof zaś odznaczył się głównie licznym potomstwem: jego siedmiu synów - Kazimierz, Karol, Zbigniew, Maksymilian, Aleksander, Trojan i Krzysztof - sprawiło, że drzewo genealogiczne Strawińskich w pierwszej połowie XVII w. rozrosło się w gąszcz dziś już prawie nie do przebycia.

Pochodzili oni z samego serca Litwy, z ziemi trockiej między Wilnem a Kownem leżącej, przez którą płynie niewielka rzeka Strawa. Gdy za czasów Wielkiego Księcia Witolda granice Litwy sięgnęły prawie Moskwy, obejmując ziemię smoleńską i czernihowsko - siewierską, wielu Strawińskich ruszyło na wschód, biorąc majątki i urzędy w rozległym powiecie starodubowskim. Z siedmiu synów Krzysztofa trzech poszło w ślady stryja Erazma, który w tym czasie był podkomorzym nowogrodzkim siewierskim: Karol - został podkomorzym starodubowskim (zginął w 1648 r. w walce z Kozakami), Zbigniew został sędzią ziemskim starodubowskim oraz Maksymilian - stolnikiem starodubowskim. Gdy w roku 1667, po dwóch wiekach wojen, te sporne ziemie przeszły ostatecznie pod władanie Rosji, zamieszkująca je szlachta polsko - litewska otrzymała od króla inne dobra, lecz swe godności tytularne zachowała. Toteż aż do końca Rzeczypospolitej potomkowie wzmiankowanych trzech braci Strawińskich na sejmikach elekcyjnych starodubowskich wybierani byli na urzędy sędziów ziemskich, skarbników czy wojskich tego dawno już nie istniejącego powiatu.

W Państwowym Centralnym Archiwum Historycznym w Petersburgu znajduje się siedemnaście teczek pochodzących z carskiego Departamentu Heroldii i zawierających dokumenty zaświadczające o szlacheckim pochodzeniu różnych gałęzi rodu Strawińskich. W jednej z nich pomieszczono materiały dotyczące potomków Władysława Michała Strawińskiego, urodzonego około połowy XVII wieku. Jeden z jego dwóch synów, Jerzy, w roku 1701 odziedziczył wieś Szoknie na Litwie, w powiecie trockim, która przeszła następnie w ręce jego syna Stanisława. Z dokumentów wynika, że ów Stanisław Strawiński ożenił się w 1748 roku i miał dwóch synów - Adama i Daniela.

Losy młodszego, Daniela, nie są znane, natomiast o Adamie zachowało się sporo informacji. Jego syn, Ignacy, nie miał widocznie majątku, gdyż jego dzieci gospodarowały już nie na własnej, lecz dzierżawionej ziemi, pomału wtapiając się w otaczający je żywioł rosyjski.

Najmłodszy z nich, Fiodor Ignatjewicz Strawiński (1843 - 1902) - to właśnie ojciec przyszłego kompozytora Igora Strawińskiego.

 

O Strawińskich z Nakryszek i Mirowszczyzny.

 

Nakryszki to jedno z tych miejsc na ziemi Zdzięciolskiej , które owiane są legendami dawnej świetności. O minionych stuleciach przypominają ruiny dworu, resztki dawnego pałacu i starych budowli, opowieści starszych mieszkańców i zarośnięte mchem mogiły przodków.

Kiedy pojawiły się Nakryszki i co oznacza ta nazwa? Etymologia nazwy Nakryszki pochodzi od białoruskiego „ kszysz”, czyli skrzyżowanie. Nakryszki to wioseczka, która pojawiła się na rozstaju dróg.

Należy podkreślić, że ta miejscowość była zasiedlona już za czasów Rusi Kijowskiej. Niedaleko od Nakryszek, we wsi Romanowicze, znaleziono slady osadnictwa wiejskiego i resztki grodziszcza i fragmenty glinianej siedziby z X-XIII wieku. Pierwsze piśmienne zapiski o samych Nakryszkach odnoszą się do końca XVIII wieku i związane są z rodziną szlacheckiego rodu litewskiego Strawińskich. W latach 70- tych XVII wieku Strawińscy mieli obszerne posiadłości ziemskie na ziemi dzięciołowskiej i wybudowali później dwie swoje siedziby w Nakryszkach i Mirowszczyźnie.

W litewskich księgach metrykalnych za 1690 rok znajdujemy wspomnienie Nakryszek. Na dzień dzisiejszy jest to pierwszy piśmienny zapis o tej miejscowości. W 1744 roku szlachecki folwark Nakryszki zaznaczony jest w spisach diecezji wileńskiej i odnoszą się do katolickiej parafii w Zdzięciole.

Początki rodu Strawińskich odnoszące się do herbu rodowego Sulima związane są z imieniem Krzysztofa Strawińskiego ( zmarł w 1623 lub 1624 roku)- sędziego trockiego. Krzysztof miał siedmiu synów. Dalej linia rodowa związana jest z drugim synem Krzysztofa- Zbigniewem, stolnikiem w starodubskim sądzie. Jego syn Franciszek był starostą mozyrskim. Synem Franciszka był Florian Kazimierz- stolnik starodubski i podstarosta oszmiański.

Jedynym synem Floriana był Ignacy, w przyszłości sekretarz konfederacji generalnej na Litwie, starosta słonimski, podkomorzy Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Syn Ignacego- Bruno Florian Strawiński ( ur. w 1750 r.) przejął od ojca tytuł starosty słonimskiego z posiadłościami Nakryszki i Mirowszczyzną. W 1775 roku ożenił się z Franciszką Wołodkowicz, córką mińskiego stolnika Mariana Wołodkowicza i wybrali na swa siedzibę Nakryszki.

Florian ufundował w Nakryszkach bibliotekę. Wyposażył ją w wiele cennych zbiorów piśmiennych. Resztki woluminów z tej biblioteki przechowywane są do dziś na Uniwersytecie Warszawskim.

Według herbarza K. Niesieckiego Bruno Florian Strawiński zmarł w 1787 roku w wieku 37 lat. Jednakże te dane nie potwierdzają się . Zachował się sądowy dokument z 1789 roku, podpisany przez starostę Bruno Floriana Strawińskiego. Wiadomo jednak, że Franciszka na pewno przeżyła swego męża. Pewne jest to , że Bruno zmarł w ostatnich latach XVIII wieku lub na początku XIX wieku.

Po jego śmierci pozostała Franciszka z trzema synami- Janem, Józefem i Adamem.

Franciszka zbudowała niedokończona przez jej męża świątynię w Nakryszkach. Zbudowana z kamienia świątynia została ostatecznie ukończona w 1821 roku. Wiadomo było z pewnych źródeł, że od zachodniej strony świątyni znajdowała się stara drewniana cerkiew. Niestety, nie jest znana data jej powstania. Można jednak przypuszczać, że została zbudowana na początku XVIII wieku.

Pierwsza księga metrykalna z Nakryszek datowana była na 1788 rok.

Niełatwe były stosunki wdowy Strawińskiej z mieszkańcami Nakryszek, jej poddanymi. Była dla nich sroga. Np. Cyprian Stepura został zakuty w kajdany za jakieś przewinienie i zamknięty w dworskiej piwnicy. Franciszka kazała ciężko pracować swym poddanym, a do pracy wykorzystywała nawet kobiety w ciąży.

Franciszka zmarła w około 1830 roku. Po jej śmierci majątek w Nakryszkach został podzielony na trzy części. Majątek Nakryszki i podległe mu wsie: Gonczary, Kołpienniki, Nagórniki, Nowiki, Chobotki, Rusaki, Porzecze, Tuchanowicze, Girycze otrzymał Jan Strawiński. Józef otrzymał Chwiniewicze i Pacewszczyznę. Adam Strawiński powinien dostać Mirowszczyznę, ale za udział w powstaniu 1830 roku został pozbawiony swej części majątku. Dopiero w 1840 roku w Petersburgu zostało rozpatrzone jego odwołanie, na mocy którego miał możliwość przejęcia majątku i powrotu na ojcowiznę.

Jan Strawiński kontynuował dzieło swojego ojca- uzupełniał zbiory w bibliotece, oprócz ksiąg zebrał pokaźna ilość eksponatów muzealnych. Sam mawiał, że oprócz książek zawsze interesowały go wszelkie starocie i antyki.

W 1843 roku Jan wybudował na cmentarzu katolickim w Dzięciole kamienną kaplicę, która stoi tam do dziś.

W 1864 roku majątkiem w Nakryszkach zarządzał już syn Jana- Adam. Jego imię zapisane jest w aktach zniesienia poddaństwa. W okresie zarządzania majątkiem Nakryszki przez Adama Strawińskiego wiele jest zapisów o zwolnieniach mieszkańców Nakryszek z prac pańszczyźnianych.

W kwietniu 1861 roku obszarnicy z powiatu słonimskiego donosili, że poddani z rejonu dzięciołowskiego, a szczególnie z Nakryszek i okolic, mogą, jeśli tego nie chcą, odstąpić od pańszczyzny. Urzędnik Pachnowski meldował, że poddani Adama Strawińskiego i tak odbywali prace pańszczyźniane.

Adam Strawiński pod koniec swojego życia zostawił swe wcześniej spisywane wspomnienia, z których do dzisiaj pozostał tylko fragment dotyczący opisujący mieszkańców Zdzięciolszczyzny.

Syn Adama- Stanisław okazał się ostatnim właścicielem majątku w Nakryszkach. Pozostawił po sobie zrekonstruowaną i odnowioną kaplicę na cmentarzu w Zdzięciole, wybudowaną przez jego dziadka- Jana . Projekt rekonstrukcji był przygotowany przez wileńskiego architekta A. Klejna.

W latach swojej młodości Stanisław był oficerem w carskiej armii i sądząc po opowiadaniach starszych mieszkańców, wiódł dosyć hulaszczy tryb życia. Po śmierci swoich rodziców odziedziczył ten majątek. , wyjechał do warszawy i tam przepuścił sporo majątku. Zakończyło się tym, że popadł w wielkie długi, których nie był w stanie spłacić. Aby ratować sytuację, musiał sprzedać ogromny las koło Nakryszek żydowskiemu kupcowi Kołpińskiemu za pół ceny.

Miejscowi bez specjalnej sympatii wspominali Stanisława Strawińskiego.

We wrześniu 1939 roku rodzina Strawińskich została wysiedlona ze swojego domu i wygnana z Nakryszek. Świadkowie wspominali, że nie pozwolono im niczego wziąć ze sobą, nawet kobietom zabierano wierzchnie odzienie. Dom został rozgrabiony przez czerwonoarmijnych aktywistów. Kto mógł zabierał meble, odzież, wino z piwnicy czy żywność.

W majątku pozostała jego żona z córkami. I im przyszło znieść upokorzenie i wygnanie z rodzinnego domu i ich majątku. Przez jakiś czas zamieszkali w mieszkaniu miejscowego artysty.

W taki tragiczny sposób skończył się pobyt Strawińskich w Nakryszkach. Ich dom został zamieniony na szpital. W 1941 roku sowieccy partyzanci spalili ich dom, sądząc, że znajdują się tam Niemcy.

Po kilku latach zarósł park, a o jego wielkości świadczyły tylko wiekowe klony, które tam rosły.

 

 


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (3) | dodaj komentarz

Inwentarz wsi Łubianka koło Bychowa ( obecnie Białoruś).

wtorek, 21 czerwca 2011 23:21

Przedstawiam inwentarz wsi Łubianka z 1743 roku ( pisownia oryginalna) :

1745
Inwentarz wsi Łubianka
1. Po Hauryle Burdyckim synow dwa Sawosta y Tomasz, sluza u mlynarza. Grunt z ottczyno do wzrostu ich na dwor - 0,5 wloki
2. Iwan Hladysz, syny Larko y Sylko: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 wol
3. Augustyn Licwin, syny Haurylo, Astap i Anisko: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 5 koniej
4. Prokop Szarapin, syny Macwiej, Hryszko i Naum: 0,5+0,5 wloki. Tej jesieni trzy bite, a potym po tynfow 25, szestak 1, 2 koni, 1 wol
5. Sciepan Mamyka, syny Achrem, Iwan, Nikipor: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni, 1 wol
6. Miron Szarapin z bratem Harasimem: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni
7. Alexiey Starowoytow, syny Wasil i Lukian: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni
8. Atroszka Apanasow potaznik, syny Wasil i Kuzma: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni
9. Alexiey Mlody, syn Isak: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2koni, 1 wol
10. Andrey Szyk: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon
11. Pilip Szarapin z bratem Ciereszkem: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 3 koni, 1 wol
12. Andrey Szaszko, syny Amellan i Karp: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 5 koni
13. Pawiel Szemiet, syny Astap i Borys: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni
14. Astap Byczek: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon
15. Pietro Mlynarz: 0,5 wloki, wolny od czynszu, tylko mlynu y grobli pilno dozierac powinien
16. Pauluk Starowoytowicz, syny Piotr i Astap: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon
17. Astap Kudzionek: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1kon
18. Iwan Czerny z zieciem Andrzeiem, syny Astap y Hryszko: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni, 1 wol
19. Ciereszko Bierdnik, syny Wasil i Pilip: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon
20. Ciereszko Dziernowski biez ottczyny: 1 kon
21. Jakow Bierdnik, syny Anton i Lukian: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 4 koni
22. Isak Sierhieiow, syny Ancip i Prochor: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni
23. Wlas Ahloblin, syn Janko: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni
24. Hawrylo Mowczonok, syny Cimoch i Iwan: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni
25. Kurylo Marcinow, syny Pietro i Siemion: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni
26. Pietro Korotki, syny Moisiey, Ciereszko, Piotr: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 3 koni
27. Marko Mamay z bratem Anikieiem: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni
28. Roman Marcinow, syny Cimoch, brataniczow 2: Sciepan i Cimoch: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 6 koni
29. Amellan Dorochow: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 wol (od Pana na kredyt dany)
30. Wasil Siekacki: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni
31. Hryszko Licwin, syny Prochor i Jakow: 0,5 wloki, woyt, czynsz nie placi, 2 koni
32. Cimoch Janczykow, syny Ciereszko i Iwan: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon
33. Leona Bielego braci 3: Niczypor (w Sielcu przyiol sie), Prokop y Maxim: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni
34. Kuzma Marcinow, syny Wasil y Cimoch: 0,5+0,5 wloki, 25 tynfow y 1 szestak czynszu, 3 koni
35. Iwan Kusznierz, syny Michal y Mikita: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon (od Pana na kredyt dany)
36. Citt Doroszkow, siestrzan Hryszko: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 1 kon
37. Pietrok Siecki, ma parobka: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 2 koni
38. Iwan Sobol, syny Lauren, Astap y Dawid: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu dy toy jesieni wziol dodatok z polwloki y tynfow 12, 2 koni
39. Illa Pastuchow: 0,5 wloki, 12 tynfow y 2 szestaki czynszu, 3 koni


Parafia Jezierany 1843 r.

Grzybów dwór (właściciel Bułhak)
Antonina Kuczewska, wdowa, szlachcianka lat 35, córka malwina lat 11,
Zbyszyn wieś (właściciel Goniprowski?):
Anton Zefejner lat 44, druga zona Katarzyna lat 25,  syn Jan 4 lata, córka Apolonia 3 lata, córka Józefa lat 7, córka Karolina 1 rok, siostra Zuzanna Pawiecka lat 47
Korowska Swoboda
Józef Weraksa lat 27, brat Paweł Telesfor Weraksa lat 17, siostry- Antonina lat 19, Franciszka lat 21
Prakseda Werakso wdowa lat 50, syn Franz lat 27, Wasyl lat 21, Antoni lat 14, Ilia lat 28,  żona Ilii Apolonia , ich dzieci: Grzegorz lat 2, Józef  1 rok, wdowa Anna Werakso lat 60.
Julian Sawicki lat 31, syn Michał lat 5.
Dopisek: matka Michała przeszła na  prawosławie
Franz Werakso lat 46, żona Zofia lat 45,  syn Sykstus lat 11, Antoni lat 9,  Rozalia lat 20, Marianna lat 13, Barbara lat 6
Dopisek: Zofia urodziła się w Głuchach, ochrzczona i pomazana mirrą, zapisana w parafii w Jezieranach (?)wpisana pod datą 1826 roku, jej dzieci- Sykstus ochrzczony 29 marca 1832 roku , Antoni, Rozalia, Maria i Barbara zapisani w księgach parafialnych w 1836 roku.
Józef Groński, szlachcic 26 lat , żona Franciszka lat 23, córka Aleksandra lat 2,matka Józefa- Katarzyna lat 50, wdowa,  bracia- Ignacy lat 21, Jakub lat 19, siostra Paulina lat 23.
Marianna Kaplińska wdowa lat 40,  syn Jan lat 22, żona Jana- Marianna lat 20, córki Marianny-  Teofila lat 24, Ewa lat 20, Katarzyna lat 16,  Aleksandra lat 14, Michalina lat 12,  Teodora Kostkowa, wdowa, lat 27.
Marianna Onoszko, wdowa lat 25, córka Konstancja lat 6, Magdalena lat 5
Czeczewicze wieś (właściciel Roszkowski))
Jan Kolesiński, nadzorca lat 31,
Józef Kewlicz, szynkarz lat 46, żona Teresa lat 5,  córka Teresy- Magdalena Olendzka lat 29, córka Katarzyna lat 4.

Parafia w Bychowie 1843 r.

W monastyrze:

1. Stefan Korotko lat 44(wykreślony ze spisu katolików) syn Antoni lat 6, Hilarion Kuźmin

Dopisek: Znajdujący się pod nr 1 wsi Łubianki chrześcijanin Stefan Korotko ochrzczony i pomazany mirrą przez zwierzchnika łubiańskiego kościoła – Górskiego. Ale teraz w klasztorze klirowskim w Bychowie, gdzie udzielono mu spowiedzi i dołączono do sakramentów świętych, od rodziców, przyszedł do kościoła unickiego. Syn Stefana Korotko- Antoni, ksiądz ochrzcił go jako Hilariona Kuzmina. Tak samo jak Potap Fiodorow z Huty przeszedł do kościoła unickiego, nie ujęty w wykazie.

Bychów- miasto.

2. Jan Maciejewicz, żona Rozalia z Ciechanowiczów lat 42

76. Jan Markowski lat 52, żona Marianna z Szachowiczów lat 46, dzieci: Jan lat 11, Brygida lat 17, Anna lat 15, Michalina lat 14, Anastazja lat 10, Konstancja lat 3, Rachela 1 rok.

Chonów, dwór.

174. Jan Onoszko, ekonom, lat 48, żona Anna z Girowów lat 34, syn Jan 4 lata , bratanek Michał Onoszko lat 30, siostra Jana- Anna Markowska lat 30, jej brat Antoni Iwanow

Popławszczyzna okolica

191. Andrzej Onoszko lat 45, żona Teodora ze Strzyżewskich lat 43, syn Mojżesz lat 22, syn Jan lat 18, Marcin lat 10, Zofia lat 20, Marianna lat 2.

Dopisek: pod numerem 191 wioski Popławszczyzna szlachcianka Teodora ze Strzyżewskich, żona Andrzeja Onoszki wykreślona ze spisu katolików dlatego, że rodzina Strzyżewskich znajduje się w prawosławnej parafii w Łubiance, jej prawosławne córki – Zofia i Maria.

Huta, folwark ( skarbiec)

237. Piotr Moczulski lat 37, żona Katarzyna z Jacynów lat 28, syn Juliusz 2 lata, córka Antonina lat 6, Franciszka lat 5, Helena lat 3, Wincenty Jacyno , wdowiec lat 71, matka Piotra- Petronela z Huberowiczów lat 66, siostra Piotra- Franciszka lat 19, Jan Burzyński lat 28.

Wiun.

291. Florian Markowski lat 52, sługa u Marcina Lenczewskiego.

Radomyśl okolica.

305. Stefan Ciechanowicz lat 55, żona Domicela lat 55, syn Mikołaj lat 32, żona Mikołaja Katarzyna z Tołkaczów lat 28, , ich syn Antoni lat 4, córka Apolonia Anna lat 7.

F. 1781 op.28 d. 218



Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (3) | dodaj komentarz

Butrymowie za oceanem.

środa, 15 czerwca 2011 23:41

Bardzo wielu Butrymów, odobnie jak i Pławskich, wyjechało za chlebem do Ameryki i jak to często bywało, już tam pozostali. Oto kilka zapisów na temat tej rodziny, które udało mi sie znaleźć:

 

Vincent ( Wincenty) Butrym  1896- 1952 , zmarł w Milwaukee

Caroline Butrym z domu Lisiecki ( Lisiecka, 1903- 1997, zmarła w Milwaukee

Joseph ( Józef ) Butrym, syn Vincenta, 1928- 1981, zmarł w Milwaukee

Simon ( Szymon) Butrym, syn Vincenta,  1923- 1981, zmarł w Milwaukee

Jeanette Butrym , 1935- 1997, córka Vincenta, zmarła w Milawukee

 

Rodzina Butrymów przybyła do Ameryki statkiem " Moltke" do miejscowości Thorp, mieli przy sobie 200 $. Ojciec ( Wincenty) urodzony w Polsce, umiał czytać i pisać, tak samo jak jego żona.

 

Jest to zaledwie jedna rodzina z licznych Butrymów, którzy tam przybyli. Za jakiś czas przedstawię innych Butrymów, a przybyło ich tam całkiem sporo.

 

 


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

O Pławskich w herbarzu.

niedziela, 20 marca 2011 21:34

Przedstawiam jeden z wpisów, który znalazłem w herbarzu - "Rodzina, Herbarz Szlachty Polskiej tom 14" Seweryna Uruskiego.

 

"Pławski- herbu Plater, na Litwie dawna rodzina. Gabriel Jelczanin i Szymon Jakimowicz podpisali elekcyę 1674 roku z powiatem słonimskim. Władysław, Michał Konstantynowicz i Hleb podpisali pospolite ruszenie na Litwie w 1698 roku.

Synowie Ludwika- Kazimierz i Jerzy z synami: Wincenty, Ignacym i Wawrzyńcem w 1843 roku, wylegitymowani w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty guberni wileńskiej, a do ksiąg szlachty grodzieńskiej- Adam Pławski, syn Kazimierza z synami: Kazimierzem, Michałem i Antonim; Wincenty, Wawrzyniec, Michał, Ignacyi Jan z potomstwem, synowie Jerzego- Bolesław i Ignacy, synowie Bonawentury- Aleksander i Agaton, synowie Michała- Szymon z potomstwem, syn Augusta, i Dominik- syn Kazimierza z synem Antonim 1843 r. Damian, Jan i Michał- synowie Wincentego; Franciszek, Ludwik, Wincenty i Marcin z potomstwem, synowie Michała, Wincenty , syn Marcina z synem Wawrzyńcem i tego synami- Pioterm i Józefem- 1841 rok, Szymon, syn Franciszka, Wincenty z potomstwem, syn Augustyna, Jerzy, Józef i Jan, synowie Augustyna, Cezar syn Jana, Aleksander syn Szymona, Karol- Rajmund i Jan, synowie Józefa- Jerzy, Feliks, Gabryel i Jan, synowie Szymona, i Ignacy- syn Pawła, z synem Wincentym 1859 rok; Cypryan, Ludwik i Franciszek, synowie Wawrzyńca- Józef i Franciszek, synowie Marcina- Antoni i Józef, synowie Wincentego- 1865 rok.

(Jedno co mnie uderza w tym wypisie to często powtarzające się imiona, tak charakterystyczne dla tego rodu)

 

Pławski, herbu Radwan, Józef syn Walentego , 1579 roku, Aleksy syn Marcina 1590 rok, Marcin syn Franciszka 1596 rok, (Conv. Vars. Don. Vars.)


Pławski Edward, pisarz z magazynu solnego w Skurczy, syn Józefa podporucznika wojsk polskich, otrzymał przyznanie szlachectwa w Królestwie w 1854 roku z zasady posiadanego przez ojca stopnia oficerskiego.


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (0) | dodaj komentarz

Powrót do Butrymów.

niedziela, 02 stycznia 2011 20:05

Znalazłem w ostatnim czasie na portalu Mundia, gdzie jest moje drzewo genealogiczne, ciekawe informacje na temat rodziny Butrymów. Dane te utwierdzają mnie w przekonaniu, że przynajmniej przodek tej rodziny był spokrewniony z moją, gdyż urodził się w...Strzałowie.

Pozwoliłem sobie na zacytowanie ważniejszych danych z drzewa genealogicznego zaprezentowanego przez pana Dominika Wyska.

Łukasz Butrym- ur. w 1834 r. w Strzałowie, zm. w 1915 r. w Łomży

Emilia Butrym z d. Wysocka, ur. 1839, zm. 1933

  | Antoni Butrym- syn

  | Józef Butrym - syn

  | Maryla Butrym- córka

  | Michał Butrym- syn

  | Wincenty Butrym- syn

  | Władysław Butrym- syn

  | Franciszka Butrym- córka

  | Adam Butrym- syn

 

Nie od dziś mi wiadomo, iż rodzina Pławskich była spokrewniona z rodziną Butrym, a fakt, że Łukasz Butrym urodzony był w Strzałowie tylko ten fakt podkreśla...


Podziel się
oceń
1
0

Skomentuj ten artykuł (3) | dodaj komentarz

Zdjęcia w galeriach.


sobota, 25 października 2014

Licznik odwiedzin:  214 866  

Kalendarz

« październik »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Statystyki

Odwiedziny: 214866
Wpisy
  • liczba: 224
  • komentarze: 298
Mój blog ma już...: 2831 dni

O czym jest ten blog?

To będzie trochę nietypowy blog, bo chyba mało kto zastanawiał się nad tym, ze historia zaczyna się od Ciebie, od Twojej najbliższej rodziny- starych fotografii, zapisków a w tle Twoi rodzic...

więcej...

To będzie trochę nietypowy blog, bo chyba mało kto zastanawiał się nad tym, ze historia zaczyna się od Ciebie, od Twojej najbliższej rodziny- starych fotografii, zapisków a w tle Twoi rodzice, dziadkowie. Ktoś ich stworzył, coś przeżyli w życiu, przekazywali innym tradycje rodzinne, narodowe...Tak, to nie jest banał, Tak rodzi się historia, a my tworzymy ją nawet o tym nie wiedząc.

Blogi

 

schowaj...

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Tu warto zajrzeć...

Głosuj na mój blog!

Średnia ocen: 4.35
Oddano głosów: 125

Wróć do głosowania

Genealogia, herbarz, poszukiwania przodków

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Wiadomości

Bloog.pl